نمی دانم چه می خواهم خدايا

به دنبال چه می گردم شب و روز

 چه می جويد نگاه خسته من

چرا افسرده است اين قلب پر سوز

ز جمع آشنايان می گريزم

 به كنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگی ها

به بيمار دل خود می دهم گوش

 گريزانم از اين مردم كه با من 

 به ظاهر همدم و يكرنگ هستند

 ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم كه تا شعرم شنيدند

برويم چون گلی خوشبو شكفتند

ولی آن دم كه در خلوت نشستند

 مرا ديوانه ای بد نام گفتند

 دل من ای دل ديوانه من

 كه می سوزی از اين بيگانگی ها

 مكن ديگر ز دست غير فرياد

 خدا را بس كن اين ديوانگی ها

قدر دوستی هامون رو بدونیم ...!

روی من خروارها از خاک بود                       وای!قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم ٬ دل گرفت                        قبرکن سنگ لحد را ٬ گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود                        غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

ترس بود و وحشت تنها شدن                     پیش درگاه خدا ٬ رسوا شدن

هر که امد پیش حرفی راند و رفت                سوره ی حمدی برایم خواند و رفت 

ناله میکردم و لیکن بی جواب                     تشنه بودم در پی یک جرعه اب

امدند از راه ٬ نزدم دو ملک                         تیره شد در پیش چشمانم فلک 

یک ملک گفتا٬ بگو نام تو چیست؟              ان یکی فریاد زد رب تو کیست ؟

ای گنهکار سیه دل بسته پر                       نام اربابان خود ٬ یک یک ببر

گفتنم عمر خودت کردی تباه                       نامه ی اعمال تو گشته سیاه

ما که ماموران حقٌ داوریم                          لیک تورا سوی جهنم می بریم 

ناامید از هر کجا و دل فکار                         می کشیدندم به خفٌت سوی نار

ناگهان الطاف حق اغاز شد                       از جنان درهای رحمت باز شد 

مردیامد از تبار اسمان                              نور پیشانیش فوق کهکشان

صورتش خورشید بود و غرق نور                 جام چشمانش پر از شرب طهور

گیسوانش شط پر جوش و خروش              در رکابش قدسیان حلقه به گوش

لب که نه ٬ سرچشمه ی اب حیات             بین دستش کائنات و ممکنات 

بر سرش دستمال سبزی بسته بود            بر دلم مهرش عجب بنشسته بود 

کی به زیبایی او گل می رسید ؟                پیش او یوسف خجالت می کشید

در قدوم ان نگار مه جبین                          از جلال حضرت حق افرین 

دو ملک سر را به زیر انداختند                     بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتم این زمزمه                    امده اینجا حسین فاطمه؟

صاحب روز قیامت امده                             گوئیا بهر شفاعت امده 

سوی من امد مرا شرمنده کرد                  مهربانانه به رویم خنده کرد  

گفت:ازادش کنید این بنده را                    خانه ابادش کنید این بنده را 

اینکه اینجا این چنین تنها شده                کام او با تربت من وا شده 

مادرش اورا به عشقم زاده است               گریه کرده ٬ بعد شیرش داده است 

اینکه می بینید در شور است و شین         ذکر لالاییش بوده «یاحسین»

خویش را در سوز عشقم اب کرد                عکس من را بر دل خود قاب کرد

بارها بر من محبت کرده است                    سینه اش را وقف هیئت کرده است 

سینه چاک ال زهرا بوده است                  چای ریز مجلس ما بوده است

اینکه در پیش شما گردیده بد                     جسم و جانش بوی روضه می دهد

با ادب در مجلس ما می نشست               او به عشق من سر خود را شکست

پرچم من را به دوشش میکشید                 پا برهنه در عزایم می دوید

اسم من راز و نیازش بوده است                 تربتم مهر نمازش بوده است

اقتدار بر خواهرم زینب نمود                       گاه می شد صورتش بهرم کبود

حرمت من را به دنیا پاس داشت                ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن                      روز تاسوعا شده سقای من

تا که دنیا بوده از من دم زده                       او غذای روضه ام را هم زده

بارها لعن امیه کرده است                           خویش را نذر رقیه کرده است

گریه کرده چون برای اکبرم                          با خود اورا نزد زهرا می برم

هرچه باشد او برایم بنده است                  او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود                    باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر و بویش می دهم               پیش مردم ابرویش می دهم

باز بالاتر به روز سرنوشت                        می شود همسایه ی من در بهشت

اری اری هرکه پابست من است               نامه ی اعمال او دست من است

                              التماس دعا       تینا تنها

سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه

                                                   زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه

درس این زندگی از بهر ندانستن ماست

                                                  این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه

خود رسیدیم به جان نعش عزیزی هر روز

                                                 دوش گیریم و به خاکش برسانیم که چه

آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز

                                                بچشیم و به عزیزان بچشانیم که چه

دور سر هلهله و هاله شاهین اجل

                                                ما به سرگیجه کبوتر بپرانیم که چه

کشتی ای را که پی غرق شدن ساخته اند

                                               هی به جان کندن از این ورطه برانیم که چه

بدتر از خواستن این لطمه نتوانستن

                                              هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه

ما طلسمی که قضا بسته ندانیم شکست

                                              کاسه و کوزه سر هم بشکانیم که چه

گر رهایی است برای همه خواهید از غرق

                                              ورنه تنها خودی از لجه رهانیم که چه

ما که در خانه ایمان خدا ننشستیم

                                              کفر ابلیس به کرسی بنشانیم که چه

مرگ یک بار مثل دیدم و شیون یک بار

                                              این قدر پای تعلل بکشانیم که چه

شهریارا دگران فاتحه از ما خوانند

                                             ما همه از دگران فاتحه خوانیم که چه

خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست 

                                      و آنچه در جام شفق بینی بجز خوناب نیست

 زندگی خوشتر بود در پرده وهم خیال 

                                      صبح روشن را صفای سایه مهتاب نیست

شب ز آه آتشین بکدم نیاسایم چو شمع 

                                      در میان آتش سوزنده جای خواب نیست

مردم چشم فرومانده است در دریای اشک 

                                      مور را پای رهایی از دل گرداب نیست 

خاطر دانا ز طوفان حوادث فارغ است 

                                     کوه گردون سای را اندیشه ز سبلاب نیست

ما به آن گل از وفای خویشتن دل بسته ایم 

                                     ورنه این صحرا تهی از لاله سیراب نیست

آنچه نایاب است در عالم وفا و مهر ماست 

                                     ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیست

گر ترا با ما تعلق نیست ما را شوق هست 

                                     ور ترا بی ما صبوری هست ما را تاب نیست

 گفتی اندر خواب بینی بعد ازین روی مرا 

                                     ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نیست

جلوه صبح و شکرخند گل و آوای چنگ

                                    دلگشا باشد ولی چون صحبت احباب نیست

جای آسایش چه می جویی رهی در ملک عشق 

                                    موج را آسودگی در بحر بی پایاب نیست

گرانبار شد ، گوشم از پند ها 
برآنم ، که تا بُگسلم بَندها

هر آن دل ، که شد بسته ی دام ِ عشق 
 رهایی نیابد به ترفندها

پرستنده ام بر تو ، ای خانه سوز
کجا ترسم ، از شرم ِ پیوند ها

 
ز تنهاییم ، باغ ِ دل تیره بود
تو جانش دمیده به لبخند ها

کنون ، چامه گویم بران روی و موی
در آغوش ِ هر چامه ، گلقندها

به افسون ِ آن چشم ِ مستت که هست
مرا تکیه پروردِ سوگندها

که از شور ِ مهرت ، چنان سرخوشم
که بر کام ِ دل ، آرزومندها

مرا بندگی بین و در سایه گیر
که شرط است ، لطف از خداوندها

تو نور ِ دلی ، ای فروزنده بخت
که بازت نجویم همانند ها

خوش آندم ، که افشانمت جان به پای
چو بر گونه ی آذر ، اسپند ها

حاصلِ جمع من و تو

خود يه منها ی بزرگه

ما نمی رسيم به خور شيد

اين يه رؤ يای بزرگه

قصه عا شق شدن ما

از خيالات عجيبه

پرسش هميشه تو

بی جوا به ای غريبه

چشمای من بی ريا ا ست

وا سه شب ا نداز ه ای نيست

پس نگو دو باره بنو يس

چون که حرف تازه ای نيست

مقصد بی را هه ما

مقصد هميشه ما ست

پس نگو دو باره بنو يس

چون که حرف تازه ای نيست

بزار برم ، ديگه طاقت ندارم

خسته شدم از عاشقي بيزارم

يه روز شدي محرمِ دلِ خونم

حالا عشقت شده بلاي جونم

بزار برم نگو نه

نگو بي تو چي ميشه؟

 مي دونم كه مي دوني

با تو ديگه نمي شه!

وعده هات باد هواس

ادعات بي انتهاس

تو ميخواي باور كنم

كه رفتنم اشتباس

بزار برم ديگه نيار بهونه

من چي بودم ؟ بازي بچگونه!

تو باورت ازم يه برده ساختي

اما بدون ، اين بازي رو تو باختي!!!

امیدوارم که توی زندگیتون همیشه ستاره بخت و اقبالتون همیشه درخشان باشه

و واقعا بهتون از صمیم قلب تبریک میگم

ای کاش زبان نگاهم را می دانستی

    و با این همه سکوت

مرا به خاموشی متهم نمی کردی

    کاش می دانستی من همیشه

با زبان چشمانم با تو سخن می گویم

    چشمانی که از ندیدنت

سیل ها دارند برای جاری ساختن

    سخن ها دارند برای گفتن

غزل ها دارند برای از تو سرودن و

    عشق ها دارند برای از تو فریاد کردن

کاش می دانستی که من تو را

    دوست دارم

کاش می دانستی....

عشق نیروی است در عاشق که او را

به طرف معشوق می کشاند

 و دوست داشتن جاذبه ای است در دوست

که دوست را به طرف دوست می برد.........

عشق غذا خوردن یک حریص است......

دوست داشتن در سرزمینی بیگانه

  یافتنی است...... عشق جنون چیزی

 جر خرابی و پریشانی نیست ... اما

دوست داشتن در اوج معراج از سرحد

          عقل فراتر می رود به قله بلند افتخار......

شب هجران دیگه تمومه                گل مهتاب بر سر بومه

عاشقی جز بر تو حرومه               که برای تو زنده ام

  شده ام  بت  پرست  تو                قسم به چشمون مست تو

به کنج میخونه روز و شب             شده ام جام دست تو

  به تو چون سجده میکنم                   شرر تو از سینه میزنم

ز غصه میخوام که بعد از این           بت روی تو بشکنم 

  روم از هر خونه به خونه                که بگیرم از تو نشونه

دل من یک کاسه خونه                  که برای تو زنده ام

که برای تو زنده ام

"خانه ام ابري است"

خانه ام ابري است

يكسر ه روي زمين ابري است با آن

از فراز گردنه خرد وخراب و مست

باد مي پيچد

يكسره دنيا خراب از اوست

و حواس من!

آي ني زن كه تو را آواي ني برده است دور از ره كجايي؟

خانه ام ابري است اما

ابر بارانش گرفته است

در خيال روزهاي روشنم كز دست رفتندم

من به روي آفتابم

مي برم در ساحت دريا نظاره

و همه دنيا خراب و خرد از باد است

و به ره ني زن كه دايم مي نوازد ني در اين دنياي ابراندود

راه خود را دارد اندر پيش.

دختر: سلام خواهش ميكنم! Asl pls  ؟

پسر: دورود/لرستان/دانيال/20 و شما؟

دختر: دورود/بهار/19

پسر: چه اسم قشنگي!

دختر: مرسي! شما مجردين؟

پسر: بله. شما چي؟ ازدواج كردين؟

دختر: نه منم مجردم! راستي تحصيلاتتون چيه؟

پسر: من فوق ليسانس مديريت از دانشگاه MIT دارم!!! شما چي؟

دختر: من فارق التحصيل رشته گرافيك از دانشگاه سرين فرانسه هستم.!!!

پسر: اي والله چه عالي! واقعا از آشناييتون خوشبختم.!

دختر: مرسي منم همينطور! راستي شما كجاي دورود هستين؟

پسر: من بچه 800 دستگاه! شما چي؟

دختر: ما هم خونمون اونجاس! شما كجاي800دستگاه ميشينيد؟

پسر: فاز سوم! شما چي؟

دختر: خيابون 45 متري!؟ كجاي 800 دستگاه؟

پسر: روبروي آ‍ژانس3010 ، خيابون........كوچه..........پلاك......... ، شما چي؟

دختر: اسم فاميليه شما چيه؟

پسر: من؟ لك! چطور!؟

دختر: چي؟ دانيال تويي؟ خجالت نميكشي چت مي كني؟ تو كه گفتي امروز با زنت ميخواي بري قسطاي عقب

مونده ي خونه رو بدي! درس رو ول كردي نشستي چت مي كني؟

پسر: خواهرم شمايين!؟ چرا از اول نگفتين؟ راستش! راستش!

ديشب مي خواستم بهتون بگم امروز با داداش داود..... ، آخه مي دونين............

دختر: راستش چي؟ حالا آدرس خونه منو به آدماي توي چت ميدي؟ ميدونم به مادرت چي بگم!

پسر: خواهر جان! تو رو خدا نه! به مادرم چيزي نگين! اگه بفهمه پوستمو ميكنه! عوضش منم به دايي چيزي

نميگم!

دختر: اوووووووم خب ، باشه چيزي بهش نميگم. ديگه اسم داداش و نياريا !

پسر: باشه خواهرجونم باي.......!!!

*غربت*

ماه بالاي سر آبادي است

اهل ابادي در خواب است

باغ همسايه چراغش روشن,

من چراغم خاموش.

ماه تابيده به بشقاب خيار.به لبه كوزه آب.

غوك ها مي خوانند.

مرغ حق هم گاهي.

كوه نزديك است،پشت افراها, سنجد ها.

و بيابان پيداست.

سنگ ها پيدا نيست, گلچهه ها پيدا نيست.

سايه ها يي از دور , مثل تنهايي آب , مثل آواز خدا پيداست.

نيمه شب ببايد باشد.

دب اكبر آن است ,دو وجب بالاتراز بام.

آسمان آبي نيست , روز ابي بود.

ياد من باشد فردا , بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم.

ياد من باشد فردا لب سلخ , طرحي از بز ها بردارم,

طرحي از جارو ها , سايه ها شان در آب .

 ياد من باشد , هر چه پروانه كه مي افتد در آب

زود از آب درآورم 

ياد من باشد فردا لب جوي, حوله ام را هم با چوبه بشويم.

ياد من باشد تنها هستم.

شعري متولد ميشود

در کلام ساده اين کودک غريب:

ندارم...ندارم...ندارم

من عادت ندارم

من عادت به بدي هايش ندارم

عادت به بي اعتنايي اش ندارم

عادت به سکوت غريبش_لحن پر فريبش_ندارم

من:به خوبي هايش عادت دارم

به جاري شدنش در نبض کلام

به صداي راه رفتن قلبش روي صفحه

به قدرت لرزش صدا

به هميشه بودنش در هنوزها

به باورهاي عاشقانه اش

(و نگو که دروغ بود)

به اينها عادت دارم           عادت کرده ام

اشتباه حتما از او بود      او خود اينگونه عادت داد مرا

به فرياد شور انگيز عشق حتي در سکوت لحظه

بدون اينها—او--او نيست.

او وقتي –او-شد که برايم شعر شد    يا کتاب

ولي واقعيت-شايد فقط در ذهن خواب الوده ام-

نوري شد در شب-بدون خاموشي

او-اينچنين--او شد

او همان زمان او شد      که در تنهاترين تنهاييم برايم خواند و گفت مي ماند.

او وقتي او است که بگويد باز از عشق    از ماندن و نرفتن

از باور رسيدن    از لحظه هارو ديدن!

باز هم ميگم و (نگو که دروغ بود)

او را من –او- ميخواهم

او را همانگونه که بود و نه اينگونه که هست،مي خواهم.

-او را من- او –ميخواهم.

حتي اگر همه ستاره ها يکصدا گويند که –او-دروغ بوده-باز او را دارم

حتي اگر که در نحسي طالع ام-سيلي محکم بيچاره ام-ببينم که او سراب بوده

حتي اگر نخواهد و نداند

باز در خيال خوش من-دل ساده و ساده باور من

او-همان- او-مي ماند

هميشه هميشه من ميشود و ميماند

او اگر اين است...ميکشم

و ميکشم نقش اويي که ميخواست مرا-حتي دروغ-در تک تک ثانيه هاي غربت دل خسته ام.

و اين –او –را هميشه در گوشه قرمز احساسم،زنده نگه ميدارم.

حالا بگو که دروغ بود!

  شاعر:احساسم..افکارم و دلم!

خلوتم را نشكن

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست سحر

خلوتم راه رسيدن به خداست

                                                          خلوتم را نشکن 

گرگان درنده گناهانم مرا به دامن عفو تو آویخته اند، مرانم.

و خطاهایم مرا به کوچه اغماض تو کشیده اند، مخواه که نمانم.

نادرستی رفتارم مرا در زیر سایه پرده پوشی تو نشانده است، به کس منمایانم.

آلودگیم مرا به چشمه عفو تو گسیل داشته است، راضی مشو که تشنه بمانم.

خدایا!

من از بیم کیفر تو و وحشت انتقام تو، نیز به تو پناه آورده ام.

مولای خویش را آزرده ام و از ترس مجازات او دامن خود او را چسبیده ام.

گل را شکسته ام و به دامان باغبان پناهنده شده ام.

آب فطرت خویش گل آلود کرده ام و خالق را به شفاعت می طلبم.

خدایا!

نافرمانی تو کرده ام و از بیم نگاه خشم آلود تو به زیر شولای مهر تو پنهان می شوم.

گریز گاهی جز به سوی تو نیست.

ولی ای کاش از خدا میخواستم منو با خودش میبرد چون که وقتی بیهوش بودم یه حس دیگه ای داشتم یه جور دیگه ای بودم  وقتی چشمانم رو به این دنیا نفرت بار باز کردم گریم گرفت گفتم ای خدا چرا منو به این سرزمین آوردی چرا ؟ سرزمینی که همه اطرافش دروغ فرا گرفته چرا آوردی؟ چرا؟

کسی که همدیگرو درک نمیکنن وهمدیگرو نمفهمن چرا آوردی ؟

از روزی که من چشم به این دنیا گشودم تا همین الان بزرگ شدم چیزی به جز خوبی و درک و محبت ندیدم  کسی پدرو مادر نداشته باشه انگار هیچ چیز نداره هیچ چیز ؟ نمیتونه خودشو پیدا کنه بفهمه کیه بدونه که پدرش چه شکلی بود مادرش چه جور زنی بوده من آرزو به دل موندم که بگم مامان بگم بابا دیگه حرفی ندارم بزنم خدانگهدار

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه ی سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پراز شهاب می شود

توآمدی ز دورها و دورها  

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

زعاج ها، زابرها، بلورها

مرا ببرامید دل نواز من

ببربه شهر شعرها و شورها

سلام دوستان دل نویس

من یه مدتی مشکلی برام پیش اومده بود و نبودم

امیدوارم بتونم مطالب مفیدی براتون بنویسم

(پرواز را به خاطر بسپار)

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان می روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب می كشم

چراغهای رابطه تاريک اند

چراغهای رابطه تاريک اند

كسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد كرد

كسی مرا به ميهمانی گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است

بهت نمی گم که دوست دارم ، ولی قسم میخورم که دوست دارم

بهت نمی گم که هر چی بخوای بهت میدم ، چون همه چیزم تویی

نمی خوام که خوابت رو ببینم ، چون تو خیلی خوش تر از خوابی

اگه یه روز چشمات پر اشک شد دونبال یه شونه هستی تا گریه کنی ، صدام کن ، قول میدم اشک هاتو پاک کنم و منم با تو گریه کنم

اگه دنبال مجسمه سکوت می گشتی تا سرش داد بزنی ، صدام کن قول میدم ساکت بمونم

اگه دنبال خرابی می گشتی تا نفرت رو در اون دفن کنی ، صدام کن ، قلبم تنها خرابه وجود توست

اگه یه روز صدات کردم که بهت نیاز دارم ، نگو کجایی ، فقط یه لحظه چشماتو ببند و بهم فکر کن ...

سلام به همه دوستای گلم

اول به همه نویسندگان طلایی تبریک میگم

بعدشم برای آرمین آرزوی سلامتی میکنم

امیدوارم هرچه زود تر خوب بشه

آقا شایان من فکر میکنم شما امروز این پست رو گذاشتید

چون من دیشب ساعت 12 اومدم نبود

پس بچه ها تازه امروز دیدن و نباید زیاد توقع داشته باشید که همه بچه ها در همون لحظه بیان

سلام بر اشک سلام بر صدای ساز خسته...

هرم نفس کشیدنت بدجوری صورتم و می سوزونه ..تا کی باید هق هق گریه هاتو بشنوم؟ تو رو از گریه هات خوب خوب میشه شناخت..میشه عاشقت شد ..میشه ازت دل کند..می خوام دستام و دور گردنت حلقه کنم و چشم تو چشات باهات اشک بریزم تا حس نکنی تنهایی.. و یا اگه دلت نمی خواد بگذار خاطره هام و واست تعریف کنم و تو که عاشق گریه کردنی به حال خاطره هام گریه کنی.. اینطوری احساس می کنم که منم سبک شدم ...اصلا بیا امشب و طور دیگه نگاهمونو بندازیم تو چشای هم ولی قبلش باید با دستای داغت عطسه های نفستو از روی اینه پاک کنی ...اخه اینه قراره جون دادنارو نشون بده...بال بال زدنای یه پرنده رو ..چشاتو واسه چی با دست می مالی؟ نکنه داره خوابت می گیره... نکنه داری حرمت یه شب عاشق بودن و تنهایی رو...

نگار۲۵۷

نیمه شب آواره وبی حس وحال...درسرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال...دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت...یک دو سال ازعمررفت وبرنگشت

دل به یاد آورد اول بار را...خاطرات اولین دیدار را

آن نظربازی و آن اسراررا...آن دو چشم مست آهووار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود...چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او...هم نشین و هم زبان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی...اینچنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر...وای از آن عمری که با او شد بسر

مست او بودم زدنیا بی خبر...دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد...گفتگوها بین ما آغاز شد

باز که ابری شد نگاهت بغضتم واسم عزیزه

اما اشکاتو نگه دار نذار این جوری بریزه

حال من خیلی عجیبه دوس دارم پیشم بشینی

من نگاهت بکنم تو  تو چشام عشقو ببینی

اولش گفتم یه حسه یا یه احترام ساده

اما بعد دیدم که عشقه آخه اندازش زیاده

بیا و مثل گذشته جز به من به همه شک کن

من بدون تو میمیرم بیا و بهم کمک کن

           ای نازنین لبانت را از خنده باز کن

عادت دارن به بی کسی

عمرشونو  بی هم نفس

کز میکنن کنج قفس

نمیدونن سفر چیه

عاشق دربه در کیه

هرکی بریزه شادونه

فکر میکنن خداشونه

یه عمر بی حبیبم

با اسمون غریبم

این همه نعمت اما

همیشه بی نصیبم

تو اسمون ندیدم

خورشید چه نوری داره

چشمه کوه مشرق

چه راه دوری داره

چه میدون به چی میگن ستاره

دنیا یا که بهاره

چه میدونن عاشق میشه چه آسون

پرنده زیر بارون

با

یک

دنیاسلام

و مهر و فا،

یک نفس یاد خدا، 

یک سبد عشق وصفا،

یک هزار آیینه از جنس دعا،

همه تقدیم     

 گروه دل نویسان ایرونی باطراوت باد

من فکر میکردم شما دوستاش به فکر آرمین هستین وی عینه خیالتون نیست واسه همه تون متاسفم

وهمینجور برای آرمین که همچین دوستایی داره ولی من وظیفمه خبر حالشو بدم هنوز به هوش نیومده

واستون متاسفم همینو میتونم بهتون بگم همین

در پناه ایزد منان

چنان دل کندم از دنیا

که شکلم شکل تنهایی است

ببین مرگ مرا در خویش

که مرگ من تماشایی است

مرا در اوج می خواهی

تماشا کن تماشا کن

دروغ این بودم از دیروز

مرا امروز تماشا کن

در این دنیا که حتی ابر

 نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانند

تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جامم ده

از انچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی

قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

به جز درخود فرو رفتن

چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتن

مرا با خود رها کردن

همه خود درد من بودن

گمان کردند که هم دردند

شگفتا از عزیزانی

که هم اواز من بودند

به سوی اوج ویرانی

پل پرواز من بودند

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

به جز درخود فرو رفتن

چه راهی پیش رو دارم

نجات من به دست توست

از این محبس نجاتم ده

لباس کهنه تن را

بسوزان و حیاتم ده

بیا و نقطه پایان

به شعر عمر من بگذار

تن دیوار بین ما

تنم را از میان بردار

منو از وحشت تردید

رها کن تا رها باشم

هوای صبح بیداری

شهادت را صدا باشم

همیشه در مصاف مرگ

نقاب از چهره می افتد

چه در میدان چه در بستر

پس از بیماری ممتد

بیا و جامه اسیان

بپوشان بر صدای من

که تنها سهم من این است

هراس بی صدا بردن

 منو از وحشت تردید

رها کن تا رها باشم

هوای صبح بیداری

شهادت را صدا باشم

نقاب از چهره ام بردار

به ایینه نشانم ده

سکوتم بد تر از مرگ است

بمیرانم زبانم ده

عشق به شکل پرواز پرنده است

عشق خواب یه آهوی رونده است

من ذائری تشنه زیر بارون

عشق چشمه آبی اما کشنده است

من میمیرم از این آب مسموم

اما اونکه مرده از عشق

 تا قیامت هر لحظه زنده است

مرگ عاشق ، عین بودن

پرواز یه پرنده است

تو که معنای عشقی

به من معنا بده ای یار

دروغ این صدا را

به گور قصه ها بسپار

صدا کن اسممو از عمق شب

از لای دیوار

برای زنده بودن

دلیل اخرینم باش

منم من بزر فریاد

خاک خوب سرزمینم باش

طلوع صادق اسیان من بیداریم باش

عشق گذشتن از مرز وجوده

مرگ اغاز قصه بوده

من راهی شدم نگو که زوده

اون کسی که سرپرده

 مثل ماعاشق نبوده

من راهی شدم نگو که زوده

اما اونکه عاشقونه

جون سپرده هرگز نمرده

میخواستم یه چیزی رو به عرضتون برسونم ولی ناراحت نشین

خواهر آرمین میگه  دیشب آرمین از خونه بیرون شد با ماشین گفته زود میام ولی هر چی صبر کردن دیده

نیومده زنگ میزنن از بیمارستان به خونشون میگه آرمین اللهیاری پسر شماست میگن بله میگه بیاین

بیمارستان میبینن تصادف کرده  بچه ها آرمین چه جوری بگم حالش بهتر بشه براتون خبر میدم

                                                                                                                فعلا

باز امشب از خیال تو غوغاست در دلم

آشوب عشق آن قد و بالاست در دلم

خوابم شکست و مردم چشمم به خون نشست

تا فتنه ی خیال تو برخاست در دلم

خاموشی لبم نه ز بی دردی و رضاست

از چشم من ببین که چه غوغاست در دلم

من نای خوش نوایم و خاموشم ای دریغ

لب بر لبم بنه که نواهاست در دلم

دستی به سینه ی من شوریده سر گذار

بنگر چه آتشی ز تو برپاست در دلم

زین موج اشک تفته و طوفان آه سرد

ای دیده هوش دار که دریاست در دلم

باری امید خویش به دلداری ام فرست

سلام دوستان گلم امیدوارم حال همتون خوش باشه و خوب

بدون درد بدون غم و غصه ......................

امشب خیلی حالم بده بد تر از اون چیزی که قبل ها فکر میکردم بد بودن یعنی اون نمی دونم چرا هر وقت چشام اشک بارون میشه چرا هر وقت یاد گذشته هام می افتم تو فکر فرو میرم دستم و قلمم برای نوشتن راحت تر حرکت میکنند حرکتی که ایستادن ندارد مثل مرگی که پایان ندارد و مثل ..................

امشب خیلی دلم گرفته خیلی از خدا از دنیا از آدم هاش از کسایی که به من بدی کردن از کسایی که زندگی مو خراب کردن از همه و همه این گلایه هام از خدا شروع میشه

خدایا خداوندا چرا من نباید دست مهربان پردو داشته باشم دستی که نوازشش برام ارزو شده دستی که دوست دارم ببوسم دستی که دوست دارم بهم سیلی بزنه ببینم چه حسی داره ؛ چرا من نباید بوسه های گرم مادر رو گونه هام باشه چرا همیشه باید بمانم به ارزوی بوسه ای گرم چرا  همیشه باید بمانم به ارزویی اینکه روزی با دعای خیر مادر بیرون برم از خونه امروز هواتونو خیلی کرده بودم بعد از مدت ها اومدم سر خاکتون منو ببخشید به خاطر اینکه دیر به دیر میام چون به خدا وندی خدا که خودشم خوب میدونه هر وقت میام دلم می ترکه دلم از درد و ناله شایدم کفر پر میشه اره خدا اره بابا اره مامان من شما رو کم دارم کم خیلی دوست داشتم الان کنارم بودید اشک هایی که از صورتم جاری می شد با دستای مهربونتون پاک می کردید با دستای  گرمتون با دستای.................

باشه تا گلایه های بعدی

یا علی تا اگه عمری باشه .......

بی تو منو پنجره های بسته

بی تو منو زمزمه های خسته

بی تو منو شب ناله های بارون

تنهایی و دل بخون نشسته

بی تو غریبه گشتم

با همه سر گذشتم

رو تن تنهاییام

اسم تو رو نوشتم

ای که نگات زنگ صدات

به یاد کوچه مونده

تو گوشه ی هر پنجر ه ای

از روشنایی خونده

ترانه هات برده

منو تا سر زمین رویا

گفتی از این شب سیاه

 چیزی تا صبح نمونده

یه روز میاد دوباره دستای منو تو

برای عشق یه فصل موندنی می سازه

صدای تو میپیچه بازم تو کوچه

میخونی از عاشقی هوای تازه

بی تو منم خسته ی راه یه بینشونه

ای شکسته تو شکستی

بویه کردی غصه خوردی

از ته دل گریه کردی

من باهاتم خاک پاتم

چو پرنده در هواتم

من رفیق گریه هاتم

عشق در تو

شور در تو

بی تو من جایی ندارم

بی تو فردایی ندارم

من باهاتم

مثل بارون تو چشاتم

مثل غصه تو صداتم

چون پرنده در هواتم

      خسته ام از همه کس بی تو کجا بگریزم 

      از خزان،شعر و غزل ، شبنم و شب  لبریزم

      همره باد خزان می روم از باغ برون 

      آخرین رهگذر قافلهء پاییزم 

      گل صد برگ وجودم به تو ارزانی باد 

       آه پروانه به من دست نزن میریزم 

       مست گل چهرهء من ، ساغر چشمانت کو

     ساقی ام آمده ام  تا به قدح  می  ریزم

     بغض پیچیده ء اندوه و غمم ، ای همراه 

      با تو در حادثهء عشق چه شورانگیزم

      تکیه گاه منی ای خوب کجایی امشب 

       منتظر هستم و با دست تو برمی خیزم 

      باز می آیی و تاریکی شب خواهد رفت

       من چراغ نگهم بر سر راه آویزم

احساس می کنم که تو را مثل دیگران...

از دست می دهم و خدا مثل دیگران

تنها نگاه می کند و دم نمی زند

در ازدحام گنگ صدا مثل دیگران

من مانده ام و تو انگار رفته ای

با انتظار ثانیه ها مثل دیگران

گفتی که فرق می کند این ماجر بگو

در انتهای قصه چرا مثل دیگران؟-

باید دوباره دورترین نقطه ها شویم

از ذره های عشق جدا مثل دیگران

برای فتح زندگی دوباره در نمی رویم

دگر برای این و آن کلاغ پر نمی رویم

از این گذشته ها بسی به مرگ خود رسیده ایم

در این عبور پر خطر که بی خطر نمی رویم

رسید فصل کوچمان، توان رفتنم نبود

ز ترس ابر و باد و دود دگر سفر نمی رویم

اگر چه شوق پر زدن درون من جوانه زد

به احترام آسمان شکسته پر نمی رویم

سکوت بغض دار من نشان رفتن کسی ست

بیا تو مهربان بمان که بی نظر نمی رویم

دختري تنها در اين ويرانه زندگي مي كند.

تنهايي او را هيچ كس حس نمي كند.

شايدم نمي خواهند حس كنند.

همه به نوعي او را تحقير مي كنند و بعد با هزاران درد او را تنها مي گذارند.

دلم از اين دنيا و آدماش گرفته.

از كساني كه از محبت هيچ بويي نبردند.

از كساني كه خوشبخت ترين هستن ولي خود را تنها ترين مي خوانند.

ديگه صبرم پايان يافت.

از اين بيشتر نمي كشم يه انسان چقدر تحمل سختي ها و درد ها رو داره.

از اين به بعد مي سپارم به خودت اي خدا.

از كساني كه مرا زير پاهاشون له كردن ديگر نمي گذرم.

آنها حتي به اشك هاي من هم مي خندند.

دلم پر از شكايت است.

و امروز خدا تمام اين كساني كه مرا نابود مي كنند.

به تو مي سپارم.

چون من ديگر توانايي روبه رو شدن با آنها را ندارم.

از تو مي خواهم به آنها معني درد و تنهايي رو نشان بده.

تا بفهمند كه چه بلاهايي بر سره من آوردند.

ديشب از درد سر نتونستم چشم بر هم بگذارم.

از بس به خاطره بي رحمي آنها اشك ريختم.

ولي آنها حتي نگاهي دلسوزانه به من نكردند.

چقدر دله ادم مي گيره وقتي كه ببينه عزيز ترين كسش

او را با اعمال و رفتارش خورد مي كنه.

خدايا ديگه خسته شدم .

تو تنهايي را به من هديه دادي ازت متشكرم.

وحالا مي فهمم كه تنهايي چقدر لذت بخش است.

ديگر كسي را نمي خواهم.

جز اون كسي كه خودت مي داني كيست.

چون تنها بايد به تو و او اعتماد كنم.

نه به كساني كه قدرت فكر و احساس ندارن.

با اينكه كنارشان پر از دوست و آشناست .

خود را تنها ترين مي نامن.

ديگر به سويشان قدم بر نمي دارم.

چون آنها علاقه و دوست داشتن را در من خاموش كردند.

خدايا در كنار تو خواهم ماند و به تو ايمان دارم

كه مرا به آرزوي ديرينه ام مي رساني.

و كاري مي كني كه هيچ وقت احساس كمبود نكنم.

خدايا دستان سردم را در دستان مهربانت گرم كن.

تا از مهربانيت برخوردار شوم.

((خداي من تنها تو را مي ستايم.))

خدا پرسيد: «پس تو ميخواهي با من گفت و گو كني؟»

من در پاسخش گفتم:‌ «اگر وقت داريد.»

خدا خنديد:

«وقت من بينهايت است…

در ذهنت چيست كه ميخواهي از من بپرسي؟»

پرسيدم:‌«چه چيز بشرشما را سخت متعجب مي سازد؟»

خدا پاسخ داد: كودكي شان.

و بعد دوباره پس از مدتها، آرزو ميكنند كه كودك باشند.

و بعد پولشان را از دست ميدهند تا دوباره سلامتي خود را به دست آورند.

و به گونه اي مي ميرند كه گويي هرگز زندگي نكرده اند.

و من دوباره پرسيدم:

اجازه دهند كه خودشان دوست داشته باشند.

 دوستشان داريم ايجاد كنيم.

اما سالها طول مي كشد تا اين زخم ها را التيام بخشيم.

كسي است كه به كمترين ها نياز دارد.

و آن را متفاوت بينند.

بلكه آنها خود را نيز بايد ببخشند.

من با خضوع گفتم:

از شما به خاطر اين گفت و گو متشكرم.

آيا چيز ديگري هست كه دوست داريد فرزندانتان بدانند؟

خداوند لبخند زد و گفت:

عشق یعنی انتظار و انتظار                     عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر             عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی دیده بر در دوختن                عشق یعنی از فراقش سوختن

عشق یعنی سر به در آویختن                عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی لحظه های ناب ناب             عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی بنده فرمان شدن                عشق یعنی تا ابد رسوا شدن

عشق یعنی گم شدن در کوی دوست     عشق یعنی هر چه در دل آرزوست