وبلاگ ما مثل کوچه ای سرد ،خالی از پرنده هاست

موسیقی وبلاگ ما حس غریبی دارد

مثل کوچه های شاد کودکی هاست که دیگر همدمی ندارد

وبلاگ ما شاید کمی تنهاست...

بدون نام::بدون تاریخ

تولد دو دوست قدیمی که زمانی خیلی بودن و حالان یستن رو تبریک میگیم 

( من از عوض همه)

1.آنتیک بابا !!!
2.رضا - غریب

Happy Birth Day To U

تولدتون مبارک 

یه معذرت خواهی  به همه کسایی که میان و نمیان  بدهکارم ! 

ببخشید که دیگه سری به گروه نمیزنم ! راستش نه دیگه حال و حوصله ای مونده برام و نه این درس و کار و بار زندگی رخصت همنشینی میده ! 
آقا امید هادی از شما هم عذر می خوام یه قراری داشتیم با شما که نشد عملیش کنیم ... شرمنده ... 
شرمنده از گل روی همه برو بچه هایی که معرفت داشتن و اومدن ! 

سعی میکنم وقت پیدا کردم بیام ... هر چند میدونم اگه نبینیدم خوشحالترین !

لحظه لحظه تون قشنگ - سلامت و موفق و سربلند باشید - بدرود تا درودی دگر در دمی دگر !!! 

امضا : مدیر تنبل 

شما که بهتر از خودم میدونید من بلد نیستم بنویسم ! ولی گاهی اوقات بعضی مسائل اونقــدر رو آدم فشار میارن فشار میارن که آدم به کارهایی رو میاره که خودشم باورش نمیشه ...

خاطراتم دارن آزارم میدن . نمیذارن فراموشش کنم . نمیزارن  یه لحظه از یادم بره ! شاید واسه اینه که خودمم واقعا نمیخوام فراموشش کنم ... نمی خوام نه ! راستش نمیخوام فراموشش کنم چون واقعا دوستش دارم !
اوایل که این طوری نبود !

سخته از بچگی با یکی بزرگ بشی ... چند سال بعد از اونکه خودتو شناختی عاشقش بشی ... یه مدت باهاش بگردی و خوش باشی و فکر کنی اون هم دوستت داره  و وقتی به اوج امید و آرزو برسی یهو همه چی مثله آوار ... مثل آوار تو یه خونه به ظاهر محکم و در باطن ضعیف به یه زلزله که خودت ندونی از کجا اومد سرت خراب شه ! سخته ... سخت ! تو یه لحظه ببینی نه تو هستی نه او و عشقتون ! 

این طوری فکر میکنم و با خودم میگم : 

عشق و عاشقی و دل باختن  !
همه باشد بهر دل غم ساختن !

بارها از خودم سوالاتی رو میپرسم که تو جوابش هر عقل و منطقی قفل میکنه ؟

چرا این طوری شد ؟ ... واقعا دوست داشتنی در بین نبود ؟ پس چرا اومد ؟ 

به قوله خودم که میگم : 

عصر پاییز بود،روزی که دیگر هیچ درختی سبز نبود خیابانها سرد و درختان زرد بودند،هوا ابری بود پرنده ها دیگر در شهر نبود،فردا دیگر تو نبودی و اکنون من که در این راه باید بی تو بودن را تحمّل می کردم.

درختان آنجا هم غم مرا می فهمیدند. نسیم سردی به صورتم خورد،با دستان یخ زده ام عکس زیبایت را پاک کردم،با اشک چشمانم اسم خوبت را شستم وبر آن بوسه ای زدم به یادگار.راستی شاخه گلی آوردم ، رنگش هم قرمز است ، گذاشتم کنار عکست آنجا کمی گرم است.ممنون ،دیشب در خوابم آمدی با تو رفتیم پیش ابرها،از ستاره ها گذشتیم،از این ستاره تا آن ستاره ،بعد هم گفتی باید بروم خداحافظ!

چشمانم را که باز کردم ، صبح بود،چند پرنده را دیدم که روی درخت خشکیده حیاط نشسته بودند؛به دنبالت گشتم امّا تو نبودی،هوا چقدر سرد است،دلم تنگ شد برایت باید می دیدمت ،گل خریدم ؛ آمدم.تو رفتی ولی من هنوز دوستت دارم به اندازه ی گلهای روی زمین به اندازه ستاره ها ،به وسعت آسمانها ،تا بی نهایت.توقع زیادی است ولی آنجا هم مرا یاد کن.دوستم داشته باش.این یک خواهش است برای واقعیّتی دوست داشتنی.

می دانی خانه خیلی تنها شده،دیوارهای خانه هم گاهی بهانه گیری می کنند.اینجا همه دوستت دارند،باغچه،گلها،درختان،دیوار ها،و  من.

با یاد تو هر شب

می روم بر بستر خواب

با عشق تو هر روز

می دهم به زندگی تداوم

با عهد پاک تو با خاک

می کنم بی تو بودن را تحمّل

***

این هوای سرد دل من

دیگر رفتنی نیست

ای مردمان بدانید

خورشید وجودم

دیگر نیست

امید هادی::پاییز ۸۵