از نگاه همیشه منتظرم....

                                  از چشمان بارانی ام.....

                                                               ازبوسه های نشکفته ام.....

بنو یسم برایت از ترسم....

                                 ترس از بی تو ماندن وبی تو رفتن...

                                                                               بی تو گفتن وبی تو خواندن....

بنویسم بـرایــت از معنای زنــدگی...

                                                   از اینکه من زندگی را در کنار تو بودن معنا می کنم....

زندگی را برای تو سرودن معنا می کنم....

                                                      من زندگی را در خروش چشمان نیلگونت معنا می کنم....

من زندگی را در آغوش تو بودن معنا می کنم....

                                                     معنای زندگی معنای بوسه های آتــشـین عشق است....

زندگی یعنی عشق.....

 غریبه برایم تار بزن، تا غم دوران را از یاد ببرم.

 برایم آواز بخوان تا به فردا دل خوش کنم.

 برایم رقص شقایق ها رو بکش تا زندگی کنم.

 نغمه پرستـو ها را مرور کن تــا دوباره برگردند.

 غریبه برایم بخوان، برایم بگو

 از ترنم سبز بهاران بخوان، از شکوفه های محبت بگو،

 از اینـکه بـهـار می آیـد رکود سـردی را می بــرد.

 برایم از امید سخن بگو،

 بگو تا باز هم خش خش برگ های زرد پاییزی زیر پایم معنا دهند.

 بگو تا نم نم بارون روی خاک برایم احساس شود

 بگو تا از دیدن جـدایی دلـم بگیرد و اشـک بریزم،

 غریبه امشب محتاج صدای تار توام محتاج دست های هنرمند تو 

 بیا، بیا که امشب با صدای تار تو به خواب بروم.

 بیــا کــه با نـــوای لالایی تو چشـم برهـم نهــم

 غریبه بیا تا آهنگ نازت بخوانم که محتاج رفاقتم نه حسادت

 محتاج صداقتم نه ریا محتاج وفایم نه جفا

 غریبه تار بزن، غریبه بخوان.....

بعد از آن سيب من آدم شده‌ام می دانی !؟

بــا خيــالات تـو همــدم شـده ام می دانی ؟

تــشنــه‌ی خـاطــره انــگـيــز تـريـن بــــارانــم

تشنه‌ی اشک چو شبنم شده ام می دانی !؟

ای سحر ! پشت شب پنجـره هامـان گل کن !

بـی تو مثل شــب عـالم شـده ام می دانی !؟

بـی تو از هــر چه بهـار اسـت دلــم می گــيرد

بی تو عطــر گل مريــم شـده ام ! می دانی !؟

بـاز هم سيــب نگاهـی به تعــارف بنشيــن !

بــه خــدا باز مـن آدم شــده ام می دانــی !؟

وقتی که ماه تو می گیرد

           من اینجا تاریک می شوم

                   وتاریکی هایم شب ترمی شوند

وقتی که خورشید تو می گیرد

                    من زرد می شوم

وقتی هوای دلت می گیرد

               برای من نفس کشیدن سخت می شود

ومن چقدرهی باید دعاکنم که

                      ماه تو

                        خورشید تو

                            هوای دل تو

                                   نگیرند؟!

                        می خواهم و می خواستمت، تا نفسـم بود 
                        می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود

                                                                           عشق تو بسم بود، كه اين شعلـه بيـدار
                                                                           روشـنـگـر شـب هـای بلنــد قفـسـم بود

            
                         آن بخـت گريزنـده دمـی آمـد و بگذشـت
                         غم بود كه پيوسته نفـس در نفسم بود

                                                                            دست من و آغوش تو، هيهات، كه يک عمر
                                                                             تنهـا نفـسی بـا تـو نشستـن هـوسـم بـود

                          سيمای مسيحائی اندوه، تو، ای عشق
                          در غـربـت ايـن مهـلكـه فـريـاد رسـم بـود

                                                                              لب بسته و پر سوخته ، از كوی تو رفتم
                                                                              رفتم، به خدا اگر هوسم بود ، بسم بود 

 يارا به دلم نشانه از توست

وين زمزمه ی شبانه از توست

آوای تو خفته در دل چنگ

شور غزل و ترانه از توست

هر شب منم و ستاره ی اشک

وين گوهر دانه دانه از توست

با آنكه جوانی ام بسر شد

در باغ دلم جوانه از توست

هرگز ز در تو رخ نتابم

سر از من و آستانه از توست

در پای تو جان سپردن از من

در من غم جاودانه از توست

جان را بطلب بها نخواهم

گر نار كنی بهانه از توست

خاليست دل ای كبوتر من

پرواز آشيانه از توست

بازآ كه فرشته ی زمانی

ای ماه زمين زمانه از توست

دور از تو دلم چو شب سياه است

ای ماه بيا كه خانه از توست

از عشق تو نغمه خوان شهرم

غمناله ی عاشقانه از توست

                     بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

                                              مثل یک بیـت تـه قافیه ها خواهم مرد

                     تـو کـه رفتـی همـه ثانیـه هـا سایـه شدند

                                             سایـه در سایـه این ثانیه ها خواهم مرد

                     شعله های بـی تو ز بـی رنگی دریـا گفتند

                                             موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

زندگی چيدن سيبی است که بايد چيد و رفت

                                                زندگی تکرار پاييز است که بايد ديد و رفت

زنـدگـی رودی اســت جــاری هــر کـــه آمـــد

                                               کوزه ای شادمان پر کرد و مشتی آب نوشيد و رفت

قـاصــدک ايــن کــولــی خــانـه بـدوش روزگــار 

                                                کوچه گرديهای خود را زندگی ناميد و رفت...

می چکد بر دفترم

تا بشوید هرچه دارم در سرم

باز باران

بی بهانه

می زند بر جان خسته

تا بشوید گونه ها را

از غبار سفله بسته

باز باران

بی ترانه

می زند بر دشت لاله

تا بشوید زخم و درد عاشقی را

از درون قلب های زخم دیده

باز باران

بی نشانه

می زند بر صاحبان این زمانه

تا بشوید رنگ تزویر و ریا را

از لباس مردم در خواب مانده

حال باران

در درون ابر پنهان می شود

رنگ و بویش از دیده می گردد نهان

می گریزد او از این درد عیان

باز باران

دور می گردد ز من

تا نبیند سیل اشک و آه من

تو به من خنديدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسايه

 سيب را دزديدم

باغبان از پی من تند دويد

سيب را در دست تو ديد

غضب آلود به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سال ها هست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من انديشه کنان غرق اين پندارم

که چرا خانه کوچک ما

سيب نداشت

زيباترين عکسها در تاريکی ظاهر می شود

هر وقت زندگی تو را در جای تاريکش قرار داد

بدان که می خواهد تصوير زيبايی از تو ظاهر کند.

 (قصه برگ و باد)

آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها 

تنها برگی روی شاخه ش مونده بود میون برگا

یه شبی درخت به برگ گفت:کاش بمونی در کنارم

آخه من میون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتی برگ درختو می دید داره از غصه میمیره

به خدا راز و نیاز کرد اونو از درخت نگیره

با دلی خرد و شکسته گفت نذار از اون جداشم

ای خدا کاری بکن که تا بهار همین جا باشم

برگ تو خلوت شبونه از دلش با خدا می گفت

غافل از این که یه گوشه باد همه حرفاشو میشنفت

باد اومد با خنده ای گفت:آخه این حرفا کدومه؟

با هجوم من رو شاخه عمر هر دو تون تمومه

یه دفه باد خیلی خشمگین با یه قدرتی فراوون

سیلی زد به برگ و شاخه تا بگیره از درخت جون

ولی برگ مثل یه کوهی به درخت چسبید و چسبید

تا که باد رفت پیش بارون بارونم قصه رو فهمید

بارون گفت با رعد و برقم می سوزونمش تا ریشه

تا که آثاری نمونه دیگه از درخت و بیشه

ولی بارونم مثل باد توی این بازی شکست خورد

به جایی رسید که بارون آرزو می کرد که میمرد

برگ نیفتاد و نیفتاد آخه این خواست خدا بود

هر کی زندگیشو باخته دلش از خدا جدا بود...

سلام به همه ی دوستان دلنویس

خیلی متعجب و ناراحت شدم از صحبتها و کارهایی که امروز صورت گرفته

من فکر کردم دیروز همه چیز به خوبی و خوشی تموم شده

واقعا برای خودمون متاسفم

درسته که من فرد مهمی نیستم ولی تا زمانی که امین نیاد منم نیستم

خداحافظ همگی.....

برایت دعا می کنم:

تا ای کاش خدا از تو بگیرد هر آنچه که خدا را از تو می گیرد.

                                            دکتر علی شریعتی

                 به روی برگ زندگی دو خط زرد می کشم

                                                                     و چشم عاشق تو راکه گريه کرد می کشم

                تو رفتی و بدون تو کسی نگفت با خودش

                                                                      که من بدون چشم تو چقدر درد می کشم

وقتی دلت خسته شــد،

 ديگر خنده معنايی ندارد....

 فـقـط می خندی تا ديگران،

 غم آشيانه کرده در چشمانت را نـبـیـنـنـد !

 وقتی دلت خسته شــد،

 دیگر حتی اشکهای شبانه هـم آرامت نمی کنند....

 فـقـط گريه می کنی چون به گريه کردن عادت کرده ای !

 وقتی دلت خسته شــد،

 دیگر هيچ چيز آرامت نمی کند به جز دل بریدن و رفتن....

خداوندا مرا دریاب که دیگر رو به پایانم

تمام تن شدم زخمی زتیغ هم قطارانم

خداوندا نجاتم ده از این تکرارِ تکراری

از این بیداد دشمن را بجای دوست پـنداری

هیچ با من نیست در این ویرانه ی دنیا

در این نامردی ایام ، در این غمخانه ی دنیا

هیچ با من نیست در این آغازِ بی پایان

ز راه مرگ هم برگشتم ، که مردن هم نبود آسان

همانهایی که می گفتند همیشه یار من هستند

به هنگام نیاز افسوس به رویم دیده بر بستند

پر شدم از غروبی دلگیر، چه پریشانم و چه تاریک!

آنقدر که آینه ها با من قهراند و خورشید از من رو برنمی گرداند

و کلبه سپید آرزوهایم میان انبوهی از شب بوسه هاست

دلگیرتر از همیشه ام و فانوس های آویزان پشت در را دستمال نمی کشم

حال دیگر صنوبر های این طرف خیابان سبز نیستند و به پاییز سلام گفته اند

حرفهایم را از یاد می برم شاید هنوز دیر نشده اشک هایم را پنهان می کنم

صنو بر ها باید سبز باشند!

افسوس که به اندازه ی خوبیت

از تو دورم...

و به ناچار می پندارم

که نبودنت بر بودنت غلبه دارد؛

مرا ببخش!

می دانم این گونه نیست

می دانم این من هستم

که سالهاست رفته ام

و این تو هستی که

در همان نقطه ی روشن،

باقی مانده ای هنوز!

هر چه زیباست مرا یاد تو می اندازد


آن که بیناست مرا یاد تو می اندازد


تو که نزدیک تر از من به منی می دانی


دل که شیداست مرا یاد تو می اندازد


هر زمان نغمه ی عشقی است که من می شنوم


از تو گویاست ، مرا یاد تو می اندازد


دیگران هر چه بخواهند بگویند که عشق


بی کم و کاست مرا یاد تو می اندازد


ساعتی نیست فراموش کنم یاد تو را

سلام دوستان

منم حلول ماه مبارک رمضان را به همه ی شما تبریک می گویم.....

این عکس کودکی است که گوشش به شکل کلمه الله است..... 

من که تحت تاثیر قرار گرفتم....

امیدوارم تو این ماه نهایت فیض را ببریم... 

نه ميشه باورت کنم نه ميشه از تو رد بشم

 نه ميشه خوب من بشي نه ميشه با تو بد بشم

نه دل دارم که بشکني نه جون دارم فدات کنم

نه پاي موندنه مني نه ميتونم رهات کنم

نه ميتونه تو خلوتش دلم صدا کنه تو رو

نه ميتونم بگم بمون نه ميتونم بگم برو

کجا برم که عطر تو نپيچه توي لحظه هام

قصه مو از کجا بگم که پا نگيري تو صدام

چه جوري از تو بگذرم تويي که معني مني

تويي که از مني اگر تيشه به ريشه ميزني

نه ساده اي نه خط خطي نه دشمني نه هم نفس

نه با تو جايه موندنه نمونده راه پيش و پس

نميشه با تو باشم و اسيره دست غم نشم

فقط ميخوام با خواستنت تا هستم از تو کم نشم

گلی از شاخه اگر می چینیم

                              برگ برگش نکنیم                                                

                                              و به بادش ندهیم                                          

 لااقل لای کتاب دلمان بگذاریم

                                   و شبی چند از آن را                    

                                                         هی بخوانیم و ببوسیم و معطر بشویم                                                                     

                                                                            شاید از باغچه کوچک اندیشه مان گل روید .....

به دل مراجعه كردم به عشق راه نداشت

نگو كه حرمت اشك مرا نگاه نداشت

ببخش اگر به تكبر نشست خاطر من

زجنش آينه ها بود تاب آه نداشت

تو آن كرامت آبي تو آن سخاوت سبز

كه صفحه قلبت لكه اي سياه نداشت

و من تلالو صبحي كه آسمان دلش

ستاره داشت سحر داشت مهر و ماه نداشت

من و تو هر دو فداي غرور خويش شديم

و گر نه عشق به حق بود و اشتباه نداشت

بيا كه هر دو جدا از هم اعتراف كنيم

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود    

 داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

 دلم اگر به دست تو به نیزه ای نشان شود

 برای زخم نیزه ات سینه سپر نمی شود

 صبوری و تحمل ات همیشه پشت شیشه ها

 پنجره جز به بغض تو ابری و تر نمی شود

 بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود        

 داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

 به فکر سر سپردن ام به اعتماد شانه ات

 گریه یی بخشایش من که بی ثمر نمی شود

 همیشگی ترین من لاله ی نازنین من

 بیا که جز به رنگ تو دگر سحر نمی شود

 بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود                     

 داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود                                             

بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهاییست

این غزلهای زلالی که زمن میشنوی

چشمه جاری اندوه دلی دریاییست

چند وقت است که بازیچه مردم شده ام

گرچه بازیچه شدن نیز خودش دنیاییست

دل به دریا زده تا بازهم آغاز کنم

ماجرایی که سرانجامش یک رسواییست

امشب ای آینه تکلیف مرا روشن کن

حق به دست دل من عقل و یا زیباییست

دلخوش عشق شما نیستم ای اهل زمین

به خداوند که معشوقه من بالاییست

این غزل نیز دل تنگ مرا باز نکرد

روح من تشنه یک زمزمه نیماییست

ناگهان در كوچه ديدم بي وفاي خويش را

باز گم كردم ز شادي دست و پاي خويش را

گفته بودم بعد از اين بايد فراموشش كنم

ديدمش وز ياد بردم گفته هاي خويش را

ديدمو آمد به يادم دردمندي هاي دل

گرچه غافل بود آن مه مبتلاي خويش را

تا به من نزديك شد  گفتم سلام اي آشنا

گفتم اما هيچ نشنيدم صداي خويش را

در تنهايی شکفتم

در تاريکی نهفتم

با سايه سخن گفتم

با عشق به خواب رفتم

از تو خبری افسوس

از تو گذری افسوس

با غربت دل ساختم

تنها و رها ماندم

حال خاکستری سردم

پاييزی و بی برگم

از تو خبری افسوس ...!

زندگی گل زردی است به نام غم

                                    فرياد سياهی است به نام آه

                                                                   رشته کوهی است به نام آرزو

 و رودخانه ای است به نام عشق که به دريای صفا می ريزد

 زندگی يعنی عشق، محبت، اميد و آرزو که در آخر به بيابانی به نام وداع منتهی می شود.

 چرا باید با تو باشم ؟
تو كه دلت با من نیست!
چرا باید با تو باشم؟
تو كه لحظه هایت از آن من نیست…..
چرا باید با تو باشم؟
وقتی تو را در آغوش سرد دیگری میبینم!!!
كدامین گناه از آن من است؟
منی كه در راه رود خانه گل آلود تو قرار گرفته ام
و به آرزوی گرفتن تو از آب غرق شدم…..
منی كه یكی از هزاران قربانی تو بودم…..

چرا باید لحظه ای با تو باشم؟
تویی كه خدایان عشق نفرینت كرده اند!!!
و از بوی گل سرخ سهمی نداری.....

چرا باید با تو باشم؟!
تو كه گل شقایقم را از من گرفته ای!
گل شقایقم به اتهام با تو بودن مرا تنها گذاشت و رفت....!

پیش تر ها قاب عكست را دوست داشتم.....
و در كنار تاقچه اطاقم پنهانش می كردم.....
دیروز طفل خواهرم عكست را.... با دستهای كودكانه اش پاره می كرد!!!
و من تنها نظاره گر آن بودم....
بگذار آخرین خاطره از تو پاک شود
و من بازگردم به آغوش زندگی!!!

تو گل شقایقم را از من گرفته ای
و من به اتهام عشقی پوچ
در زندان تنهایی محكوم شده ام!!!
من یكی از قربانیان حادثه عشق بوده ام!!!
جاده سپید از كدام طرف است؟؟؟
خورشید شادی با كدامین طلوع باز میگردد.....
و انتظار شاخه گل شقایق در میان كدام دشت ...مر ا تافرداها با خود می برد؟؟؟
من گل شقایقم را از دست داده ام.....

ای که می پرسی نشان عشق چيست؟

عشق چيزی جز ظهور مهر نيست

عشق يعنی مهر بی چون و چرا

عشق يعنی كوشش بی ادعا

عشق يعنی مهر بی اما و اگر

عشق يعنی رفتن با پای و سر

عشق يعنی دل تپيدن بهر دوست

عشق يعنی جان من قربان اوست

عشق يعنی خواندن از چشمان او

عشق يعنی عاشق بی زحمتی

عشق يعنی بوسه بی شهوتی

عشق يعنی یار مهربان زندگی

شادم كه در شرار تو می سوزم

شادم كه در خيال تو می گريم

شادم كه بعد وصل تو بازاين سان

در عشق بی زوال تو می گريم

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

سنگی و نشنیده فراموش می کنی

رگبار نو بهاری و خواب دریچه را

ازضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من

 خوش باد مستیت که مرا نوش می کنی

 تو دره بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

درسایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟

نمی دانم چه می خواهم خدايا

به دنبال چه می گردم شب و روز

 چه می جويد نگاه خسته من

چرا افسرده است اين قلب پر سوز

ز جمع آشنايان می گريزم

 به كنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگی ها

به بيمار دل خود می دهم گوش

 گريزانم از اين مردم كه با من 

 به ظاهر همدم و يكرنگ هستند

 ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم كه تا شعرم شنيدند

برويم چون گلی خوشبو شكفتند

ولی آن دم كه در خلوت نشستند

 مرا ديوانه ای بد نام گفتند

 دل من ای دل ديوانه من

 كه می سوزی از اين بيگانگی ها

 مكن ديگر ز دست غير فرياد

 خدا را بس كن اين ديوانگی ها

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه ی سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پراز شهاب می شود

توآمدی ز دورها و دورها  

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

زعاج ها، زابرها، بلورها

مرا ببرامید دل نواز من

ببربه شهر شعرها و شورها

سلام دوستان دل نویس

من یه مدتی مشکلی برام پیش اومده بود و نبودم

امیدوارم بتونم مطالب مفیدی براتون بنویسم

(پرواز را به خاطر بسپار)

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان می روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب می كشم

چراغهای رابطه تاريک اند

چراغهای رابطه تاريک اند

كسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد كرد

كسی مرا به ميهمانی گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است