چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

مرا در اوج می خواهی؟ تماشا کن ، تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانند

تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی ، قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

رفیقان یک به یک رفتند

مرا با خود رها کردند

همه خود درد من بودند ، گمان کردم که هم دردند

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند

به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟   

خدايا...

 چه تنهايم در اين شبها ، و چه سرد و غمگين است

 برهوت آرزوهايی که رنگ باخت و غنچه هايی که نشکفته پرپر شد

کجاست آن نغمه هستی که تا اذان صبح درِ گوشم می پيچيد ؟

در اين بيــکران تاريکی

خدايا خودت دلداريم ده

 پناهم باش و تنهايم مگذار کمک کن

 تا نقطه ای بيابم از جنس اميد

 در ساحل آرامش ، بلکه بتوانم طلوع سحر را بيابم

امشب حس غريبی دارم

 انگار تمام غصه های دنيا در دلم تلنبار شده است

 انگار که يک دنيا حرف نگفته ، در گلويم قنديل بسته است

انگار يک آسمان ابر ،  در چشمانم قصيد باريدن دارد

 به اندازه تمام دوران کودکيم ، به يک آغوش گرم 

به يک شانه پر مهر احتياج دارم که مامن و پناهگاهم شوند و آرامم کنند

خدايا !

 نميدانم چه اتفاقی افتاده که اينقدر احساس تنهايی می کنم

 شايد از تو دور شده ام که اينقدر تنهايی به من نزديک شده

 شايد با تو غريبه شده ام که اينقدر ترس و وحشت با من آشنا شده

 شايد ....

پروردگارا !

اگر خطا کرده ام ببخش ....

 اگر گناه کرده ام بيامرز ...

اگر تو هم مرا برانی به کجا پناه برم

 آغوش رحمتت را بگشا و کودک خطا کار قلبم را بپذير

 که سخت از کرده اش پشيمان است و جز تو کسی را ندارد

سلام خدای مهربون ،خدایی که اون بالایی ،اون بالا توی   آسمون                                                        

خدا منم منو نگا!انقدر دلم پره خدا،نمی دونم چی بهت بگم!می خوام بپرسم

می دونی!                     

می دونی من چی می کشم!خدا صدامو می شنوی؟ هر دفعه که داد میزنم!                                   

هر دفعه که پشت سر هم اسمتو فریاد می زنم!خدا تو خوب گوش می کنی!                                     

می دونی که من چی می گم؟ خدا دیگه تموم شده سهمیه صبر منم.خدا می بینی که منم!!!           

 منم که هر روز می شکنم.

می خوام بیام پیش خودت ،خسته شدم از این زمین !راستی فرشته هات کجان؟                                    

  چرا به داد نمیرسن؟!   

خدا منم منمو نگا!خدا صدامو می شنوی؟؟یا گم شدم تو بنده هات؟؟؟        

  آخر بگم دوست دارم.نگام بکن آره منم.منم که فریاد میزنم...!

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت الوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان ادم

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

 ادمیت مرده بود

گرچه ادم زنده بود

 از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق خون دیوار چین ساختند

 ادمیت مرده بود

بعد دنیایی پر از ادم شد و این اسیاب

 گشت و گشت

 قرنها از مرگ ادم هم گذشت

ای دریغ......ادمیت بر نگشت

   با یاد اون چشات اون دستای توانات

اون بوی نوازشگر موهات منم که خراب و مست بودم همیشه

نمیدونم چیکار کنم با عشقت با لبخندت با...

پرنده کوچیک دلم زیر هجوم نگاهای سنگینت له شد

میشه پرنده قشنگمو آزاد کنی منو نوازش کنی

دارم میمیرم دارم از بین میرم اما تو

تو بی اعتنایی...............!!!!!

یاد گریه یاد بارون یاد تو

   دل من ساده شکست اینجا نمون از پیشم برو

   اشک عشق روی گونه هام جاری شده

   دست یار تو دست من باعث دل داری شده

   غم تو مرگ من بدبختی ما

   دلیل مردن عشقمون توی این دنیای سیا

   یه بهونه بی صدا برو از پیشم برو

   یه دیوونه بی نگاه عاشق روی ماه تو

   خشم شب شکست منو با یه حرف خیلی ساده

    اشک من رو گونه هام میدونم نداره فایده

    این قلم این قلب من با هزارتا ترک

   گفتم عاشقت شدم گفتی اما به درک

   مردنم حادثه بود بردنم یه جای خوب

   جائی که دست و دلم خشک شده عین یه چوب

خنده را تا ياد دارم، شاد و شيرين و شكرريز است

چهره‌هايي هست اما اين زمان

پيش چشم ما و پيرامون‌مان

خنده‌هاشان شوم و تلخ و نفرت‌انگيز است

خنده پيروزي يغماگران

سنگدل جمعي كه مي‌خندند خوش،

                    بر گريه‌هاي ديگران!

غافل‌اند اينان كه چشم روزگار

با سرانجام چنين خوش خنده‌هايي آشناست

گريه‌هايي در پي اين خنده‌هاست!

  افق مي‌گفت: - « آن افسانه‌گو  

         -«آن افسانه گوي شهر سنگستان،

          به دنبال « كبوترهاي جادوي بشارت‌گو»

                                         سفر كرده‌ست

شفق مي‌گفت:

         «من مي‌ديدمش، تنها، تكيده، ناتوان، دلتنگ،

          ملول از روزگاراني كه در اين شهر سر كرده‌ست.»

سپيدار كهن پرسيد:

         - «به فريادش رسيد آيا،«حريق و سيل يا آوار»؟»

صنوبر گفت:

         - «توفاني گران‌تر زان‌چه او مي‌خواست،

         پيرامون او برخاست

         كه كوبيدش به صد ديوار و پيچيدش به هم طومار!»

سپاه زاغ‌ها از دور پيدا شد

سكوتي سهمگين بر گفتگوها حكم‌فرما شد.

 پس از چندي، پر و بالي به هم زد مرغ حق،

         آرام و غمگين خواند:

-«دريغ از آن سخن سالار

         كه جان فرسود، از بس گفت تنها

                        درد دل با غار... !»

توانم گفت او قرباني غم‌هاي مردم شد

صداي مرغ حق در هاي و هوي شوم زاغاني كه،

                        همچون ابر،

         رخسار افق را تيره مي‌كردند، كم‌كم محوشد، گم شد!

 گل سرخ شفق پژمرد،

         گوهرهاي رنگين افق را تيرگي‌ها برد

صداي مرغ حق، بار دگر چون آخرين آهي كه از چاهي برون آيد

         (چه جاي چاه، از ژرفاي نوميدي) چنين برخاست:

-«مگر اسفندياري، رستمي، از خاك برخيزد

كه اين دل‌مرده شهر مردمانش سنگ را

         زان خواب جاوديي برانگيزد.»

   پس از آن، شب فرو افتاد و با شب

                   پرده سنگين تاريكي، فراموشي

                                               پس از آن، روزها، شب‌ها گذر كردند

                           سراسر بهت و خاموشي

                                        پس از آن، سال‌هاي خون دل نوشي

      هنوز اما، شباهنگام

                              شباهنگان گواهانند

كه آوايي حزين از جاي جاي شهر سنگستان

بسان جويباري جاودان جاري‌ست...

مگر همواره بهرامان ورجاوند، مي‌نالند، سر درغار

«كجايي اي حريق، اي سيل، اي آوار!» 

كلمه ها بر احساسها و انديشه ها تاثير مي گذارند .

 احساسها بر افكار وكلمه ها مؤثرند .

انديشه ها بر كلمه ها و احساسها تاثير مي گذارند .

بگوييم :  از اينكه وقت خود را در اختيار  من گذاشتيد متشكرم .

نگوييم : ببخشيد كه مزاحمتان شدم .

بگوييم : در فرصت مناسب كنار شما خواهم بود .

نگوييم : گرفتارم .

بگوييم : راست مي گي؟ راستي؟

نگوييم : دروغ نگو .

 بگوييم :  خدا  سلامتي بده .

 نگوييم :  خدا بد نده .

بگوييم : هديه براي شما .

نگوييم :  قابل ندارد .

بگوييم : با تجربه شده .

نگوييم :  شكست خورده .

بگوييم: قشنگ نيست .

نگوييم : زشت است .

بگوييم: خوب هستم .

نگوييم: بد نيست .

بگوييم : مناسب من نيست .

نگوييم : به درد من نمي خورد .

بگوييم : با اين كار چه لذتي مي بري؟

نگوييم : چرا اذيت مي كني؟

بگوييم : شاد و پر انرژي باشيد .

نگوييم : خسته نباشيد .

بگوييم: من .

نگوييم: اينجانب .

بگوييم: دوست ندارم .

نگوييم: متنفرم .

بگوييم: آسان نيست .

نگوييم: دشوار است .

بگوييم : بفرماييد .

نگوييم : در خدمت هستم .

بگوييم : خيلي راحت نبود .

نگوييم : جانم به لبم رسيد .

بگوييم : مسئله را خودم حل مي كنم .

نگوييم : مسئله ربطي به تو ندارد .

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده
 می کنم تنها از جاده عبور
 دور ماندند ز من آدمها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها
فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز کند پنهانی
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم از دل
وای این شب چه قدر تاریک است
 خنده ای کو که به دل انگیزم ؟
قطره ای کو که به دریا ریزم ؟
صخره ای کو که بدان آویزم ؟
مثل این است که شب نمنک است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمنک است

نميخوام با تو باشم تو همون سنگ دلی
تو يه بی مهر سرابی  تو يه مشتی از گلی
نميخوام حرفای پوچت بيش ازين زجرم بده
برو ای ظالم بد کيش ديگه آزارم نده
نميخوام لحظه يی ديگر در کنار تو باشم
دل ببندم به تو ظالم تکه يی خاک باشم
نميخوام بازيچه باشم بری و جام بذاری
توی این ديار پر غم تک و تنهام بذاری
نميخوام يه لحظه خوبی  هفته ها باشی سنگ
منه خسته دل چه سوختم تو نبودی يک رنگ
نميخوام خنده رو لبهات نميخوام شاد باشی
مهر کس بر دل نگيری کاش بيمار باشی
نميخوام عشق دروغی تو يه مکار بودی
همچو ظالم ستمگر با غمم يار بودی
نميخوام ديگر ترا مرد عشقت در دلم
با تو بودن ای دريغا نيستی شد حاصلم

چه سازم توشه قبری ندارم

مبادا لیلة القدرت سرآید

گنه بر ناله ام افزون تر آید

مبادا ماه توپایان پذیرد

ولی این بنده ات سامان نگیرد

شعر شهادت حضرت علی شب ۲۱ رمضان

دلم ز دنیا سیره بدست غم اسیره............برس به دادم خدا بابام داره میمیره

خدا نگهدارتون دست علی یارتون..............که میروم امشب از کوفه ی غم بارتون

غریبیمو که دیدید گریه به حالم کنید..........یتیمای گرسنه منو حلالم کنید

کوفه تو هر روزو شب رسوندی جونم به لب.....تلافی کن ظلمتو جون تو جونه زینب

ساقی بی کوثرم شده شب آخرم ....... شکر خدا که میرم به دیدن همسرم

تو خاطرات بسپارید حرفای امشبم رو....خیلی مراقب باشید حسینو زینبم رو

یه روز میاد یه دسته عاشق دل شکسته....چند تا به روی نیزه چند تا با دست بسته

گر چه نمک نشناسید اما بچه ها مو بشناسید....از چشاتون میخونم قاطلای عباسی

دلم ز دنیا سیره به دست غم اسیره......دعا کنید که امشب بابام شفا بگیره

بابای مهربونم بابای غرق خونم ......بابای بیمار من دردوبلات به جونم

بگو برایم سخن ولی نگو از کفن.....به جای چاه کوفه بگو به من تو دردت

دلم ز دنیا سیره به دست غم اسیره......دعا کنید که امشب بابام شفا بگیره

منم شهادت حضرت علی علیه السلام را به شما دوستان دل نویس تسلیت عرض میکنم

من گريه خواهم کرد به وسعت تمام چشمه هاي گرم زندگي به وسعت تمام چشمه هاي سرد خاموش من گريه خواهم کرد به وسعت عمر يک چشم به وسعت نگاه طولاني يک عاشق من گريه خواهم کرد به وسعت تمام دريا هاي بي آب به وسعت تمام زندگي هاي نا تمام آيا جائي هست که با ريخته شدن اشکهاي من لبريز نشود؟ آيا کسي هست که با اشکهايم دلتنگي هايم را بفهمد؟ آه اي خداي من! آيا دل من نيز گريه کردن را فراموش خواهد کرد؟ آيا گريه نيز از من دوري خواهد گزيد؟افسوس که نمي دانم...و باز گريه و گريه و ...

ديگر هوايي براي تنفس نيست قاضي سرنوشت من،  عاقبت خواستي تا رعشه هاي مرگ را بر اندام بي تابم نظاره كني؟ پس شتاب كن.... گلويم بي تاب طناب دار فراموشي توست... نفس هايم به شماره افتاده اند... شتاب كن...شتاب...

کاش دزدان عاشقي را از وجودم مي ربودند تا دگر محتاج چشمان سياه او نباشم آن کسي که سالها در دام چشمانش مرا افکنده بود ديدمش عشق را تعارف به يک بيگانه کرد عشق را آلوده کرد !!! او تمام هستيم را محو يک عشق معما گونه کرد جرم من اين بود تنها يک نگاه با مجازاتي چنين سنگين سخت! يک جدايي وا ه ي تلخ اين تناسب در کدامين جاي دنيا بوده است گر که تنها عاشقي جرم من است دوست دارم که من مجرمترين انسان اين دنيا باشم ...

مــي خواهم امشب تمام خاطرات کودکيم را قابي کهنه بگيرم

 و بر سر در ديده گانم بياويزم

تا فراموش نکـنم که روزي بقچه ي وجودم

 پر از نان و پنير احساس بود