لبان‌ات
به ظرافت ِ شعر
شهواني‌ترين ِ بوسه‌ها را به شرمي چنان مبدل مي‌کند
که جان‌دار ِ غارنشين از آن سود مي‌جويد
تا به صورت ِ انسان درآيد

و گونه‌هاي‌ات
با دو شيار ِ مورّب،
که غرور ِ تو را هدايت مي‌کنند و
سرنوشت ِ مرا
که شب را تحمل کرده‌ام
بي‌آن‌که به انتظار ِ صبح
مسلح بوده باشم،
و بکارتي سربلند را
از روسبي‌خانه‌هاي ِ دادوستد
سربه‌مُهر بازآورده‌ام
هرگز کسي اين‌گونه فجيع به کشتن ِ خود برنخاست

 که من به زنده‌گي نشستم!

و چشمان‌ات راز ِ آتش است.
و عشق‌ات پيروزي‌ ِ آدمي‌ست
هنگامي که به جنگ ِ تقدير مي‌شتابد.
و آغوش‌ات
اندک جائي براي ِ زيستن
اندک جائي براي ِ مردن
و گريز ِ از شهر
که با هزار انگشت
به‌وقاحت
پاکي‌ي ِ آسمان را متهم مي‌کند.

و سپيده‌دم با دست‌هاي‌ات بيدار مي‌شود

شعر از احمد شاملو

 روزي خواهم آمد

           و پيامي خواهم آورد

         در رگ‌ها نور خواهم ريخت

و صدا خواهم در داد:

 اي سبدهاتان پر خواب!سيب آوردم

                        سيب سرخ خورشيد

خواهم آمد،

         گل ياسي به گدا خواهم داد

          زن زيباي جذامي را

          گوشواري ديگر خواهم بخشيد

كور را خواهم گفت:چه تماشا دارد باغ!

دوره گردي خواهم شد،

                 كوچه‌ها را خواهم گشت،

جار خواهم زد، آي شبنم،شبنم،شبنم....

رهگذاري خواهد گفت: راستي را،

     شب تاريكي است

                  كهكشاني خواهم دادش 

روي پل دختركي بي پاست،

 دب اكبر را بر گردن او خواهم آويخت

هر چه دشنام،از لب‌ها خواهم برچيد

هر چه ديوار،از جا خواهم بركند

    رهزنان را خواهم گفت:

         كارواني آمد بارش لبخند!

ابر را پاره خواهم كرد

من گره خواهم زد،

          چشمان را با خورشيد،

  دل‌هارا باعشق

                    سايه‌هاي را با باد

و بهم خواهم پيوست،

 خواب كودك را با زمزمه زنجره‌ها

بادبادك‌ها، به هوا خواهم برد

گلدان‌ها آب خواهم داد

خواهم آمد

پيش اسبان،گاوان،علف سبز نوازش خواهم ريخت

مادياني تشنه،سطل شبنم را خواهم آورد

خر فرتوتي در راه،من مگس‌هايش را خواهم زد

خواهم آمد

 سر هر ديواري، ميخكي خواهم كاشت

پاي هر پنجره‌اي شعري خواهم خواند

هر كلاغي را كاجي خواهم داد

     آشتي خواهم داد

            آشنا خواهم كرد

                  راه خواهم رفت

            نور خواهم خورد

                     دوست خواهم داشت

((شعر از: سهراب سپهری))

ببين كه بغض دلت وا نمي شود ديگر
دلت رميده وپيدا نمي شود ديگر
تمام پنجره ها روبروي تو بازند
ولي نگاه تو معنا نمي شود ديگر

دل شكسته خود را تشر مزن مجنون
كسي براي تو ليلا نمي شود ديگر
تو اهل خوف و خطر نيستي چه ميگويي
كه زخم در تو شكوفا نمي شود ديگر
دلي كه موج بلا را زخويش مي راند
سوار مركب دريا نمي شود ديگر
كلاف عشق تو را ناشيانه پيچيدند
 تلاش بیهوده مكن وا نمي شود ديگر

از آن فرداي وهم آلود از تقدير مي ترسم
من از بي مهري آيينه با تصوير مي ترسم
تمام راهها بر جاده آسودگي ختمند
از آن پايي كه خواهد رفت در زنجير مي ترسم
تب خورشيد را از من مگير اي ابر هرجايي
مسلمانم ولي از سايه تكفير ميترسم

 ميان ماندن و رفتن اسير دست ترديدم
عنانم دست تو اي دل كه از تدبير ميترسم
كدامين چشمها بر جاده موعود خواهد ماند
من از اين مردم خو كرده با تاخير مي ترسم

من از اين مردم خو كرده با تاخير مي ترسم

سلام به همهء دوستای گلم

نماز روزه هاتون قبول

شما رو به خدا من رو هم دعا کنید...شدیداً محتاجم به دعاهاتون

کمک کنین هلش بدیم،چرخ ستاره پنچره

تو آسمون شهری که ستاره برق خنجره

گلدون سرد و خالی رو بذار کنار پنجره

شاید با دیدنش یه شب،وا بشه چن تا حنجره

به ما که خسته ایم بگه،خونهءعشق کدوم وره؟

بهار گمشده کجاست؟ بعد کدوم زمستونه؟

تو شهرمون آخ بمیرم! چشم ستاره کور شده

برگ درخت باغمون زباله ی سپور شده

مسافر امیدمون رفته از اینجا دور شده

کاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شاپره

به ما که خسته ایم بگه،خونهءعشق کودوم وره؟

بهار گمشده کجاست؟ بعد کدوم زمستونه؟

کنار تنگ ماهیا،گربه رو نازش می کنن

سنگ سیاه حقّه رو،مُهر نمازش می کنن

آخر خط که می رسیم،خطّ رو درازش می کنن

با این که خیلی خسته ایم دوباره تکرار می کنن

آهای فلک که گردنت،از هممون بلندتره

به ما که خسته ایم بگو،خونهءعشق کودوم وره؟

بهار گمشده کجاست؟ بعد کدوم زمستونه؟

التماس دعا

كردي آهنگ سفر،اماپشيمان ميشوي
چون بيادآري پريشانم،پريشان ميشوي
گربه خاطرآوري اين اشك جانسوزمرا
آنچه من هستم كنون درعاشقي،آن ميشوي

عزم هجران كرده اي،شايدفراموشم كني
منكه ميدانم توهم چون شمع،گريان ميشوي
بشكندپيمانه صبرم،ولي درچشم خلق
چون دگرخوبان توهم،بشكسته پيمان ميشوي

مرغ باغ عشقي ودورازتوجان خواهم سپرد
آن زمان بي همزبان،دراين گلستان ميشوي

دیدارهای تازه

با خود فاصله هاي  بسيار  آوردند

و غريبه هايي را  كه هنوز

مجال نام گذاري شان را نيافته ايم 

فرزندان ما

از جنس  خاطره هايي  ديگرند

و ما  كه

نه آن قدر پير شده ايم

كه زنگ صداي يك ديگر را نشناسيم

و نه چندان جوان مانده ايم

كه خواب هاي شيرين خود را تكرار  كنيم

به شكستن عهدي قديم  متهم مي شويم

كه فكر مي كنيم

هرگز نبسته بوديم

با اين همه

باريكه راهي را

كه از خانه ي مادري

تا اين چهار راه ولنگ و واز  پيموده ايم

خوب به خاطر داريم

و به خاطر داريم

كه براي رسيدن به اين ايستگاه

هيچ گاه بليتي  فراهم نكرده بوديم

و هيچ گاه  انتظار اين قيافه هاي ناشناس را نداشتيم

كه به پيشباز ما نيامده اند

آمده اند تا در ايستگاه آخر بدرقه مان كنند

اما هنوز هم

آن قدر كودن نگشته ايم

كه كودكي خويش را

از ياد برده باشيم

 و از ميان اين همه كودك

كه در ميان اين همه خيابان و ميدان

ويلان و سرگردان اند

كودكاني را نشناسيم

كه از جنس خاطره هاي ما اگر نيستند

خواب هاي دور و دراز  ما   را

مي خواهند   تعبير كنند

درد می بارد بر من

کاشکی باران بود

یا که برف

برف و باران همه با من قهرند

این کویر دل من بی آب است

منتظر

 تا که ببارد باران

یا که برف

یا اشکی

چه بسا این باران

بارش اشک تو باشد بر دل

از کویر دل خود بیزارم

پی باران می گردم

تا که شاید این دل

 سبز گردد با تو

بارش بارانی باید این دل را باید......

اين آخرين برگ برنده ات بود

چشمانت را میگویم...

كه دروازه هاي پاييز را گشودند

به قلبی از جنس بهار

خشك يا تر           سبز يا زرد

فرقي نمي كند

هميشه بازنده ها مي ريزند

همیشه بازنده ها میمیرند

مثل همين برگ

مثل همين سايه

زير چشمانت ! 

جان دادن وسوسهء تازهء بودنم شده

در زیر نقاب نگاه جادوییت

یا بگیر  یا بمان

 تا

 عاشقانه بمانم

تكيه بريار كردم يار ناليدن گرفت  تكيه بر ديوار كردم  ديوار ناليدن گرفت  تكيه بر ديوار كردم خاك بر فرقم نمود خاك بر فرقش بشيند  آنكه يار را از من گرفت

 سلام به همه دوستای عزیزم

شعر دیار خاموش  یکی از سروده های خودمه که براتون گذاشتم

ممنون میشم بخونید و ایراد کارم و بگید

این اولین باریه که براتون شعر خودم رو

به طور کامل گذاشتم

پس لطف کنید و نظر بدید

تويه آسموني که پر از ابر سیاهه

ديگه هيچ پرنده ای حس ِ پريدن نداره

دستاي سبز بهار خيلي وقته خاليه

از تو گلدون گلاي پژمرده که چيدن نداره

بزار باد دوره گرد ببره رنگ بهار رو

قلبای سنگی ما شوق بهار رو نداره

در بيكران چشمانت چه مي گذرد
كه تا مي نگرم بر تو
چون ديواري از شن فرو مي ريزم
در بيكران چشمانت چه مي گذرد

عشق ، از نگاه شرم آگين تو
ديوانه وار زبانه مي كشد اما
كلامت خالي و سنگين است
من كودكي ساده انديش نيستم
تجربه ي چشم ها را خوب مي شناسم
دلم مي خواهد با كلامت بگويي
در بيكران چشمانت چه مي گذرد

  خدایــــــــــــــــــــــــــــــــــــا  

 پر از گناهم.... وتو ستاری ........... گناهانم را بپوشان 

 تو بی نیازی من نیازمند جود و کرم تو .... 

 خدایا کمکم کن تا بد را از خوب تشخیص بدهم 

 توانایی بده در راه تو قدم بردارم 

 امید بده تا بنده حقیر تو احساس ناامیدی نکند 

 تو عادل .. تو رحمان ... تو رحیم ... 

 تو بخواه و این بنده حقیرت را به خویش بخوان 

 تا همیشه سپاسگذار نعمتهای تو باشم 
 
 دستهای نیازآلودم همیشه به سوی تو دراز است 

 باشد که با لطفت نیاز هایم به بی نیازی مبدل شود

                                       آمین

دیوارهای خالی اتاقم را 
                            از تصویرهای خیالی او پر می کنم

 خدای من زیباست
                          خدای من رنگین کمان خوشبختی ست

 که پشت هر گریه
                        انعکاسش را
                                       روی سقف اتاق می بینم 
                                           من هیچ
                                         با زبان کهنه صدایش نکرده ام 
                                                    و نه
                                    لای بقچه پیچ سجاده  رهایش نکرده ام

                              او در نهایت اشتیاق به من عاشق شد
                                       و من در نهایت حیرت 

                                          عاشق اویم
                                  حالا
                                    گاه گاهی که به هم خیره می شویم 
                                  تشخیص خدا و بنده چه سخت است.

((كاش ميشد))  

كاش ميشد قلبها آباد بود!

كينه و غمها به دست باد بود!

كاش ميشد دل فراموشي نداشت!

نم نم باران هم آغوشي نداشت!

كاش ميشد كاش هاي زندگي!

گم شوند پشت نقاب بندگي!

كاش ميشد كاش ها مهمان شوند!

در ميان شادماني پنهان شوند!

كاش ميشد آسمان غمگين نبود!

رد پايِ مرگ و كين رنگين نبود!

كاش ميشد ما شدن ها بد نبود!

هيچ كسي فكر دو رنگي و بدي هرگز نبود!

كاش ميشد عاشقي پر غم نبود!

پشت هر عاشق يه دنيا التهاب و بي كسي هرگز نبود!

كاش ميشد با تو باشم نازنين!

كاش ميشد مهر تو در دل نبود نازنين!

يا كه ميشد رويه خطِ زندگي!

با تو باشم،تا نهايت،تا سادگي!

كاش ميشد،

كاش ميشد كه اين اي كاش ها اينقدر زيبا نبود..........

دوستان من امروز اولین روز حضورم در جمع شماست

پیشنهادی داشتم که بهتر دیدم اونو مطرح کنم

آیا موافقید بخش های دیگه ای به وب اضافه کنیم؟

مثل بیوگرافی-عکس-دانلود موزیک-مد لباس-طالع بینی و.....

اگه موافقید تویه قسمت نظر ها اعلام کنید ممنون میشم

برداشتی  آزاد از زندگی

سلام به همهء دوستای گلم 

امروز میخوام راجع به یه مطلب جالب براتون بنویسم  

هر کسی از زندگی یه برداشتی داره 

و من هم به نسبت آگاهیم کم یا زیاد برداشتی از زندگی دارم :

به نظر من زندگی لوکیشن یه فیلم ِ یه فیلم داستانی و بلند 

که ما هر کدوم در جایگاه خودمون

 کارگردان/نویسنده و تهیه کنندهء  این فیلم هستیم

 و آدمهایی که تو زندگی ما میان و میرن بازیگرانی هستن که

گاه اینقدر خوب بازی میکنن که سوپر استار فیلم ما میشن

 و گاه اینقدر بد ایفای نقش میکنن که سیاهی لشکر فیلم ما میشن

شما تو زندگیتون چه جور کارگردانی بودید؟

بازیگرانی که انتخاب کردین سوپر استار فیلمتون شدن یا سیاهی لشکر؟

فیلمتون شاد بوده یا درام؟

ولی من الان که به این مطلب فکر میکنم میبینم کارگردان نا توانی بودم

من کارگردانی بودم که به امید یه سوپر استار درگیر یه بازیگر آماتری شدم

 که حتی بین سیاهی لشکرها هم حرفی برا گفتن نداشت

امروز وقتی به گذشته فکر میکنم

 و فیلم زندگیم رو کمی به عقب بر میگردونم

 خیلی متاسف میشم

متاسف میشم برا خودم که چه زود باور کردم

و دلم میسوزه برای اونی که میتونست نقش اول فیلم من باشه ولی نشد و

 رفت چون لایق این اول بودن نبود

شاید هم من لایق اون نبودم؟؟؟؟ نمیدونم؟!!

فقط میدونم که رفت.......

رفت و سیاهی لشکر فیلم یه کارگردان دیگه شد

و انگار از روز ازل زاده شده بود برا سیاهی لشکر بودن

امیدوارم نقش اول فیلم شما براتون همیشه یه سوپر استار باشه

                                                                نه یه سیاهی لشکر

 سلامم را با دنیایی از آرزوهای خوب تقدیمتان میکنم

سلام بر شما شقایق های عاشق

شقایق هایی که هر کدام به حرمت داشتن قلبی عاشق

 بهانه ساز بودن هستید   

   و بسیار مسرورم که مرا مهمان بهشت کوچکتان کردید   

این چند سطر از دل نوشته هایم را تقدیم میکنم به تمام عاشقان حقیقی که تمام لحظه هایشان

لبریز از عشق است و بودنشان به مانند بودن تک ستاره هایی ست که در آسمانی شب زده و مغرور 

 با تمام غریبی هنوز هم میدرخشند :

تن می دهم به تنهایی ؛

دل میسپارم به دلدادگی و می اندیشم به تو

به تـــــــــــــــــــــــو و

به خوشبختی تو که برایم از هر چیزی ؛ حتی از نفس هم مهم تر است

آبی ترین سلام ها را پیش کش چشمانت میکنم که همیشه برایم نشانه هایی از زندگی اند

زمینی ترین عشق هایم را با مداد رنگی نفسهای تو می آرایم

و آسمانی ترین عشق را به شکرانهء حضورت ترسیم میکنم

و اینک

غصه هایم رنگی اند؛ رنگ تو

رنگ اولین دیدار

رنگ اولین بار که دل می دهی ؛ اولین بار که عاشق میشوی

قطره قطره گریه هایم تو را می بارند بر گونه هایئ که

هنوز گرمی اولین سرخ شدنهای شرم نخستین سلام را دارند

مرا به مهمانی سکوتت دعوت کن وقتی که دلگیر میشوی

وقتی تو هم از خودت خسته می شوی مرا دعوت کن به عمیق ترین تنفس به ژرفترین بغض؛

به سوز ناکترین آه به غروب دلتنگی ات

مرا دعوت کن به خودت؛ به دلت به حرف هایت به ناگفته هایت؛

می خواهم در دستهای امن تو ایمــــــــــــــــان بیاموزم

می خواهم بیــــــــــــــــــــــاموزم

ناگفتنی ترین کلمات را که در ناگفتنی ترین الفاظ پنهان شده اند

و

میخواهم ایمان بیاورم به عـــــــــــــــشق ، به تـــــــــــــــو

به تو که بهانهء زیبای بودنم بودن ِ توست

دیدن توست و خواندن و سروئن از توست.

میخواهم ایمان بیاورم به من و به تنهایی من

به منی که بی تو سردرگم و حیران ست

به تنهایی که بی مرور خاطراتت زندان منست