سلام بعد از یه غیبت طولانی دباره اومدم با یه پست خیلی متفاوت شرمنده که وبلاگو اینجوری سیاهش کردم

زندگي صحنه يكتاي هنر مندي ماست ، هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود ، صحنه پيوست به جاست ، خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد

اکنون که قلبم شوق دیدار تو را دارد و حس زیبایی به نام "پرواز به سوی تو" در من جاریست،

می خواهم که لحظه لحظه ی زندگیم بوی تو را داشته باشد.

دوست دارم تا محنت های این دنیای تاریک را پشت سر بگذارم و به سویت پرواز کنم،

به سوی تو که آرام بخش قلب ناآرام و تنهای منی بودی  اما افسوس که دیگه

نیستی  یعنی دیگه هیچ وقت نمیتونی باشی

اما همیشه تو قلب من میمونی دادشی گلم

روحت شاد

ای نسیم  سحرگاهان وقتی از مزارش می گذری  به او بگو

نگاه من همواره قدمهای شتابانش را  جستجو می کند.

 ممنون میشم برای شادی روحش فاتحه بخونید

به امید اینکه هر چه زود تر بیام پیشت

شما که بهتر از خودم میدونید من بلد نیستم بنویسم ! ولی گاهی اوقات بعضی مسائل اونقــدر رو آدم فشار میارن فشار میارن که آدم به کارهایی رو میاره که خودشم باورش نمیشه ...

خاطراتم دارن آزارم میدن . نمیذارن فراموشش کنم . نمیزارن  یه لحظه از یادم بره ! شاید واسه اینه که خودمم واقعا نمیخوام فراموشش کنم ... نمی خوام نه ! راستش نمیخوام فراموشش کنم چون واقعا دوستش دارم !
اوایل که این طوری نبود !

سخته از بچگی با یکی بزرگ بشی ... چند سال بعد از اونکه خودتو شناختی عاشقش بشی ... یه مدت باهاش بگردی و خوش باشی و فکر کنی اون هم دوستت داره  و وقتی به اوج امید و آرزو برسی یهو همه چی مثله آوار ... مثل آوار تو یه خونه به ظاهر محکم و در باطن ضعیف به یه زلزله که خودت ندونی از کجا اومد سرت خراب شه ! سخته ... سخت ! تو یه لحظه ببینی نه تو هستی نه او و عشقتون ! 

این طوری فکر میکنم و با خودم میگم : 

عشق و عاشقی و دل باختن  !
همه باشد بهر دل غم ساختن !

بارها از خودم سوالاتی رو میپرسم که تو جوابش هر عقل و منطقی قفل میکنه ؟

چرا این طوری شد ؟ ... واقعا دوست داشتنی در بین نبود ؟ پس چرا اومد ؟ 

به قوله خودم که میگم : 

زهری بس شیرین باشد این عـــــــشق !

تو را من زهر شیرین خوانمت ای عشق
که نامی خوشتر از اینت ندانم

 وگر هر لحظه رنگی تازه گیری
به غیر از زهر شیرینت نخوانم

 به آسانی مرا از من ربودی
درون کوره ی غم آزمودی

 دلت آخر به سرگردانیم سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

تو را من زهر شیرین خوانمت ای عشق
که نامی خوشتر از اینت ندانم

نیمه شب آواره و بی حس و حال

نیمه شب آواره و بی حس و حال

در سرم سودایی جامی بی زبان

پرسه ای اغاز کردیم در خیال

دل به یاد اورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت

یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اولین بار را

خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازیان اسرار را

آن دو چشم مسته آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

چون که من از تکرار روحم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او

همنشینو هم زبان با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

نا توان بودو توان شد با من او

دامنش شد خواب گاه خستگی

این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری شد با او هدر

مست او بودم ز دنیا بی خبر

دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل

گر گشایی چشم دل زیباست دل

گرتو ضو رحمان شوی دریا ست دل

بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو ویران شده

درپی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفا دارم بدان

من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

چون تویی مخمور خمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من

با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افسون شده

دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

عالم از زیباییت مجنون شده

به لبم بگذاشت لب یعنی خموش

طعم بوسه از سرم برد عقلو هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بحر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود

همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره افاق بود

در نجابت در نکوهی ناب بود

روزگار

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه حجران بودو بس

حسرت و رنج فراوان بودو بس

یار ما را از جدایی غم نبود

در غمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

رفت و ساده این عهدو پیمان و شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر آخر از بند رفت

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم که هم خون من است

خسم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تدبیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دودو دم همدم شدم

باده نوش غصه او من شدم

مست و مخمور خراب از غم شدم

ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت این پروا پر پروانه را

عشق من عشق من

از من گذشتی خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

دیشب از کف رفت فردا و نگر

آخر این یک باراز من بشنو پند

بر منو بر روزگارم دل نبند

عاشقی رادیر فهمیدی چه زود

عشق دیرین گسسته تا که بود

گرچه آب رفته باز آید به رود

ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است

بعد از این هم آشیانت هر کس است

باش با او یاد تو ما را بس است

ای عشق من ...

عشق من بدون وقتی یه کبوتر سفید بال شروع به پرواز  با کلاغ ها میکند بالهایش سفید باقی می ماند اما قلبش ... اما قلبش سیاه و تاریک و بی رحم میشود ...

از آن فرداي وهم آلود از تقدير مي ترسم
من از بي مهري آيينه با تصوير مي ترسم
تمام راهها بر جاده آسودگي ختمند
از آن پايي كه خواهد رفت در زنجير مي ترسم
تب خورشيد را از من مگير اي ابر هرجايي
مسلمانم ولي از سايه تكفير ميترسم

 ميان ماندن و رفتن اسير دست ترديدم
عنانم دست تو اي دل كه از تدبير ميترسم
كدامين چشمها بر جاده موعود خواهد ماند
من از اين مردم خو كرده با تاخير مي ترسم

من از اين مردم خو كرده با تاخير مي ترسم

میگن :

یه هیزم شکن وقتی خسته میشه که تبرش کند بشه ، نه اون زمانی که هیزم هاش زیاد باشه ...

تبر ما انسان ها باورهامونه نه آرزوهامون ...!

سلام به همهء دوستای گلم

نماز روزه هاتون قبول

شما رو به خدا من رو هم دعا کنید...شدیداً محتاجم به دعاهاتون

کمک کنین هلش بدیم،چرخ ستاره پنچره

تو آسمون شهری که ستاره برق خنجره

گلدون سرد و خالی رو بذار کنار پنجره

شاید با دیدنش یه شب،وا بشه چن تا حنجره

به ما که خسته ایم بگه،خونهءعشق کدوم وره؟

بهار گمشده کجاست؟ بعد کدوم زمستونه؟

تو شهرمون آخ بمیرم! چشم ستاره کور شده

برگ درخت باغمون زباله ی سپور شده

مسافر امیدمون رفته از اینجا دور شده

کاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شاپره

به ما که خسته ایم بگه،خونهءعشق کودوم وره؟

بهار گمشده کجاست؟ بعد کدوم زمستونه؟

کنار تنگ ماهیا،گربه رو نازش می کنن

سنگ سیاه حقّه رو،مُهر نمازش می کنن

آخر خط که می رسیم،خطّ رو درازش می کنن

با این که خیلی خسته ایم دوباره تکرار می کنن

آهای فلک که گردنت،از هممون بلندتره

به ما که خسته ایم بگو،خونهءعشق کودوم وره؟

بهار گمشده کجاست؟ بعد کدوم زمستونه؟

التماس دعا

تكيه بريار كردم يار ناليدن گرفت  تكيه بر ديوار كردم  ديوار ناليدن گرفت  تكيه بر ديوار كردم خاك بر فرقم نمود خاك بر فرقش بشيند  آنكه يار را از من گرفت

کار، کار دنیا نیست مشکل از ساکنان این دنیاست  :

همیشه وقت دلت از یکی از یه چیزی میگیره میگیم لعنت به این دنیا ... ای دنیا تو دیگه کی هستی ... کشتی منو و خیلی حرفهای دیگه غافل از اینکه :

بابا دنیا که کاره ای نیست  اونی که دلت رو شکسته ... اونی که نامردی کرده اون چیزی که باعث ناراحتیت شده دنیا نیست یکی اهل همین دنیاست ... این دنیای ما فقط ما رو تو خودش جا داده به امید اینکه همدیگرو دوست داشته باشیم به فکر هم باشیم .. و خودش(دنیا) رو آباد کنیم

ما هم که بچه های خوبی هستیم  از یه طرف چپ و راست داریم حال همدیگر رو میگیریم .. با احساسات همدیگه ور میریم تا خرابشون کنیم ... اصلا به فکر همدیگه نیستیم ... این دنیای بیچاره رو هم که داریم با رفتارهامون به گند میکشیم ... تازه میایم میگیم ... ای دنیا حالم داره ازت به هم میخوره ... ای لعنت به تو !!! حتی بدون اینکه لحظه ای فکر کنیم دنیا باید ما رو لعنت کنه که داریم هم خودمون ... هم اطرافیانمون و هم این دنیا رو خراب میکنیم

من که تصمیم دارم از دنیا گله نکنم ...گله رو فقط از آدمهای ناجور میکنم

مثلا .. مثلا وقتی کسی مثل بروبچه های گروه زود عهد پیمونشون رو از یاد ببرن به جای اینکه از دنیا گله کنم و بد بیرا به این طفلکی بزرگ بگم میگم ... دست تو درد نکنه که ما رو تنها گذاشتی و رفتی بی وفا برو ... برو تو تنها آدم نامرد این دنیا نیستی تنها با وفا تو این دنیا خود دنیاست برو...!!!