گـــروه دل نویــــسان عاشــــــق ایرونی

با کدامین تصویر؟

omid — Sun, 25 Oct 2009 19:48:54 GMT

این همه فاصله

تو بگو چگونه بگویم دوستت دارم

با کدامین تصویر تو صحبت کنم

خودت که نیستی!

فاصله های دور

و لحظه های من و تصویرت

و کاش دیوار به دیوار

خانه به خانه

وقتی دنبال تو گشتم

خانه ای تو را داشت

و من تو را

چه خوب است هوای خانه ای که تو را دارد

امید هادی::خردادماه 1388

وبلاگ ما

omid — Tue, 20 Oct 2009 08:54:18 GMT

وبلاگ ما مثل کوچه ای سرد ،خالی از پرنده هاست

موسیقی وبلاگ ما حس غریبی دارد

مثل کوچه های شاد کودکی هاست که دیگر همدمی ندارد

وبلاگ ما شاید کمی تنهاست...

بدون نام::بدون تاریخ

27 مهر تولده 2 تا از دوستان ... هر چند غائب

tanhaeih-dalha — Mon, 19 Oct 2009 13:16:18 GMT

تولد دو دوست قدیمی که زمانی خیلی بودن و حالان یستن رو تبریک میگیم

( من از عوض همه)

1.آنتیک بابا !!!
2.رضا - غریب

Happy Birth Day To U

تولدتون مبارک

عذر خواهــــــــــــــــــی

tanhaeih-dalha — Mon, 19 Oct 2009 12:49:18 GMT

یه معذرت خواهی به همه کسایی که میان و نمیان بدهکارم !

ببخشید که دیگه سری به گروه نمیزنم ! راستش نه دیگه حال و حوصله ای مونده برام و نه این درس و کار و بار زندگی رخصت همنشینی میده !
آقا امید هادی از شما هم عذر می خوام یه قراری داشتیم با شما که نشد عملیش کنیم ... شرمنده ...
شرمنده از گل روی همه برو بچه هایی که معرفت داشتن و اومدن !

سعی میکنم وقت پیدا کردم بیام ... هر چند میدونم اگه نبینیدم خوشحالترین !

لحظه لحظه تون قشنگ - سلامت و موفق و سربلند باشید - بدرود تا درودی دگر در دمی دگر !!!

امضا : مدیر تنبل

قصه من و دل غم ساختن (1)

tanhaeih-dalha — Mon, 19 Oct 2009 12:41:18 GMT

شما که بهتر از خودم میدونید من بلد نیستم بنویسم ! ولی گاهی اوقات بعضی مسائل اونقــدر رو آدم فشار میارن فشار میارن که آدم به کارهایی رو میاره که خودشم باورش نمیشه ...

خاطراتم دارن آزارم میدن . نمیذارن فراموشش کنم . نمیزارن یه لحظه از یادم بره ! شاید واسه اینه که خودمم واقعا نمیخوام فراموشش کنم ... نمی خوام نه ! راستش نمیخوام فراموشش کنم چون واقعا دوستش دارم !
اوایل که این طوری نبود !

سخته از بچگی با یکی بزرگ بشی ... چند سال بعد از اونکه خودتو شناختی عاشقش بشی ... یه مدت باهاش بگردی و خوش باشی و فکر کنی اون هم دوستت داره و وقتی به اوج امید و آرزو برسی یهو همه چی مثله آوار ... مثل آوار تو یه خونه به ظاهر محکم و در باطن ضعیف به یه زلزله که خودت ندونی از کجا اومد سرت خراب شه ! سخته ... سخت ! تو یه لحظه ببینی نه تو هستی نه او و عشقتون !

این طوری فکر میکنم و با خودم میگم :

عشق و عاشقی و دل باختن !
همه باشد بهر دل غم ساختن !

بارها از خودم سوالاتی رو میپرسم که تو جوابش هر عقل و منطقی قفل میکنه ؟

چرا این طوری شد ؟ ... واقعا دوست داشتنی در بین نبود ؟ پس چرا اومد ؟

به قوله خودم که میگم :

اگه قرا بود که بری ، چرا تو پیشم اومدی ؟

چرا نشستی پیش من وقتی کنارم اومدی ؟

اما وقتی به جوابشم فکر میکنم بعضی وقتها از خودم بدم میاد که چرا باورش کردم شاید بازیم داده !
بعضی وقتها میگم شاید کاری کردم که بدش اومده و لج کرده ... آخه متولد اردیبهشته و لــــــج باز !

بعضی وقتها میگم شاید مجبور شده این طوری رفتار کنه ...
بعضی وقت ها .... و هزار تا از این بعضی وقتها ، سوال ها و جواب ها ! آخرشم هیچی !

هر وقت که می خوام بگم من اشتباه کردم و فقط فکر میکردم که دوستم داشته یاده کاراش و خاطرات و حرفاش میوفتم و می بینم بابا اینکه از من مشتاق تر بود که ... این بوده که همش دور و برم بود !

این بود که زودتر از من دلتنگ میشد !

وقتی تو باغ بودیم اون بود که همه رو ول میکرد و به زور مجبورم میکرد که باهاش والیبال تمرین کنم !

یعنی آدما این قدر متغیرن ؟ تا این حد ؟ همون آدم الان دیگه جواب سلامم درست و حسابی نمیده !

شاید پیش خودت برگردی و بگی خوب اینکه دلیل نمیشه بابا ... برو پی کارت ...
تو جوابت میگم : اشتباه نکردم ... چیزی بالاترین از این هست که خودش بگه ؟ بالاتر از این هست که خودت و بقیه تو چشات و چشاش ببینن و بهت بگن ... بالاترین از این دلیل هست ؟؟؟

اون همه محبت چی شد خدایا .... ؟ چرا این طوری شد ؟

آخه چرااااااااااااااااااا ؟ نمیدونم ... نــــــــــــمیدونم و این یکی از بدترین ندونستن هاست !

ادامه دارد تا بار دگر ...

دیدار

omid — Tue, 13 Oct 2009 09:19:18 GMT

عصر پاییز بود،روزی که دیگر هیچ درختی سبز نبود خیابانها سرد و درختان زرد بودند،هوا ابری بود پرنده ها دیگر در شهر نبود،فردا دیگر تو نبودی و اکنون من که در این راه باید بی تو بودن را تحمّل می کردم.

درختان آنجا هم غم مرا می فهمیدند. نسیم سردی به صورتم خورد،با دستان یخ زده ام عکس زیبایت را پاک کردم،با اشک چشمانم اسم خوبت را شستم وبر آن بوسه ای زدم به یادگار.راستی شاخه گلی آوردم ، رنگش هم قرمز است ، گذاشتم کنار عکست آنجا کمی گرم است.ممنون ،دیشب در خوابم آمدی با تو رفتیم پیش ابرها،از ستاره ها گذشتیم،از این ستاره تا آن ستاره ،بعد هم گفتی باید بروم خداحافظ!

چشمانم را که باز کردم ، صبح بود،چند پرنده را دیدم که روی درخت خشکیده حیاط نشسته بودند؛به دنبالت گشتم امّا تو نبودی،هوا چقدر سرد است،دلم تنگ شد برایت باید می دیدمت ،گل خریدم ؛ آمدم.تو رفتی ولی من هنوز دوستت دارم به اندازه ی گلهای روی زمین به اندازه ستاره ها ،به وسعت آسمانها ،تا بی نهایت.توقع زیادی است ولی آنجا هم مرا یاد کن.دوستم داشته باش.این یک خواهش است برای واقعیّتی دوست داشتنی.

می دانی خانه خیلی تنها شده،دیوارهای خانه هم گاهی بهانه گیری می کنند.اینجا همه دوستت دارند،باغچه،گلها،درختان،دیوار ها،و من.

با یاد تو هر شب

می روم بر بستر خواب

با عشق تو هر روز

می دهم به زندگی تداوم

با عهد پاک تو با خاک

می کنم بی تو بودن را تحمّل

***

این هوای سرد دل من

دیگر رفتنی نیست

ای مردمان بدانید

خورشید وجودم

دیگر نیست

امید هادی::پاییز ۸۵

دفاع مقدس

omid — Mon, 21 Sep 2009 16:50:18 GMT

وقتی که نتوانستم حرفی بزنم بهتر است گوش کنیم،چون دیدم زبانم ناتوان تر از این ها است که توصیف کند شرح لاله ها را.

مادر سلام!

شعر : سید علی صالحی

با صدای جاودانه :مرحوم خسرو شکیبایی

برگرفته از آلبوم مهربانی

دریافت فایل mp3 با کیفیت ۴۰-حجم ۳.۵ مگابایت

لینک کمکی

دریافت فایل mp3 با کیفیت ۶۴-حجم ۴.۷ مگابایت

لینک کمکی

دریافت فایل mp3 با کیفیت ۱۲۸-حجم ۷.۵ مگابایت

لینک کمکی

امید هادی::

************************************

هفت شهر عشق

maryam — Wed, 16 Sep 2009 07:43:14 GMT

هفت شهر عشق:

شهر اول:نگاه و دلربایی

شهر دوم:دیدار و آشنایی

شهر سوم:روزهای شیرین و طلایی

شهر چهارم:بهانه و فکر جدایی

شهر پنجم:بی وفایی،بی خیالی

شهر ششم:دوری و بی اعتنایی

شهر هفتم:اشک و آه و تنهایی

سر کوچه ی کودکی ها

omid — Sun, 13 Sep 2009 14:19:18 GMT

سر کوچه ی کودکی ها

یادتان هست؟

از هم می پرسیدیم تو چقدر پول داری

راستی تو بگو!؟

سر جمع می شد پولی به اندازه توپ

توپی با چند خط آبی

سر کوچه ی کودکی ها

یادتان هست؟

فکر هایی بلند برای کشف یک بازی

آسمان آبی

ظهر تابستانی گرم

قول و قراری که برای عصر می گذاشتیم

دلهره ی اجازه مادر

دلهره تمام شدن عصر

سر کوچه ی کودکی ها

یادتان هست؟

یاد من هست،

عصر تابستانی

عصر یک روز سخت مدرسه

عصری از سرمای پاییز

خورشید نه چندان گرم

عصری از بهار سر سبز

عصری که آنروز

یک توپ خریدیم

برای بازی ، سر کوچه ی کودکی ها

امید هادی::اسفند۸۷

tanhaeih-dalha — Wed, 09 Sep 2009 22:26:18 GMT

دوباره این شب ها و روزها رفتن و اومدن ، روزها چرخیدن و شبها چرخیدن و نوبت به شبهایی رسید که میگن اندازه هزار تا شبن !
اگه طلب باشی اونقدر بلند که انتها ندارن ... ولی اونقدر زود میگذرن که فرصت پلک زدن رو هم نداری ...
شب هایی که میگن باید قدر دونستشون ...

شب های سرنوشت ، شبهای آمرزش ، شبهای قدر !

خدا میدونه امسال شبه قدر چی قراره برامون بنویسن ؟

شبهای قدر ، آدم اونقدر خالی میشه که میره سمت خدا و آسمون !

قدر این شبها رو بدونیم - التماس دعا